Outras consideracións sobre a ED e UPyD

Xopau envía a seguinte colaboración:

"COMPLETANDOA LANNISTER: EUSKAL-HERRIA, MULLER, ALAKRANA…

Elixo unha colaboración para comentar e completar as colaboracións que Lannister fixo sobre a extrema dereita por carecer dunha conexión fiable a internet. Teño idea de ir un pouco longo (pido perdón) e disgustaríame que non me subise o comentario.

De primeiras, aclarar que concordo plenamente con todo o exposto nas súas colaboracións e, máis que nada, na definición que fai da ED. É preciso traballar no sentido do desvelamento da verdadeira identidade e finalidade de partidos coma o de Rosa Díez e, o que pode sernos máis útil, en ver como son capaces de facerse un espazo político sen demasiados problemas e en pouco tempo.

As leis xerais de análise serían dúas:

1.Ante a indefinición alguén ocupará a posición de definido.

2.A definición está en relación (inversa) co auxe económico e prosperidade.

Fronte a Europa onde o problema principal é o da inmigración, en España ocuparía o primeiro posto á hora de definir a ED a cuestión nacional. Desde a óptica da vertebración territorial do Estado contaríamos con dous partidos que ofrecen igual solución: PP e UPD. A inmigración separaríaos o que beneficia, sen dúbida a UPD, que se convirte así en alternativa real aos desencantados do PSOE. Isto pode resultar aventurado e pouco crible pero as dimensións da crise (a que está por chegar aquí) xoga a favor de UPD.

E o PSOE????

Tranquilo; e na súa liña dos últimos 25 anos que tamén pode resumirse en lei:

“A indefinición ideolóxica permanente, sempre que se acompañe de campañas electorais perfectamente planificadas, é a mellor vía de acadar o goberno”

Aquí van algúns exemplos:

a.Reúne discursos no nacional que van desde o que podería facer a dereita do PP (Ibarra, Bono…) ata firmar co independentismo catalán. Realmente parece que sexa un comentarista da Cope pero a min non me convence un partido así, aínda que temporalmente me puidese beneficiar. Xa o dixen moitas veces: a inxustiza e falta de coerencia acaba creando movementos contrarrevolucionarios que en min só producen un sentimento: pánico. (Irémolo vendo co de UPD e o seu avance).

b.Destrúe todos os días un dos principais piares do Estado como é o da igualdade xurídica. Os exemplos son moitos e o triste é que a xente de esquerdas está a favor dalgún deles. Hoxe anunciouse que o eximente por alcool e drogas non será tal nos casos de violencia de xénero. Isto é unha barbaridade: ou é un eximente en todos os asasinatos ou en ningún. O exemplo do canon dixital da SGAE é outro e, por desgraza, conta co apoio da progresía cultureta hispánica. Que un Estado non se bote á rúa co da Lei de Partidos demostra que como ESTADO (inspirado no ideal ilustrado) está morto. O mesmo con todos os peches de xornais en Euskadi, Lei Antiterrorista, etc.

Direi de paso que isto que fai o PSOE (a meirande parte das veces co beneplácito do PP) pode chamarse feudalización do Estado e en canto afecta, moitas veces, a grupos sociais e non a territorios é bastante máis perigoso que o nacionalismo que aterra aos de máis alá de Pedrafita.

Por personalismo e por ser medievalista quero deixar constancia de que non lle teño a isto demasiado medo. O feudalismo é unha maneira de organizar unha sociedade con clases coma outra calquera. Estaría bastante máis preocupado se pertencese á progresía ou á esquerda e crese na lenta pero segura evolución do home.

c. En moitas das medidas citadas non se pode descubrir no quefacer do PSOE máis que un puro afán electoral. Conviría preguntarse se un partido que fai varias leis sobre un mesmo tema en pouco tempo non está colaborando no problema de forma indirecta. Exemplo: ten responsabilidade o Psoe nas mortes de mulleres maltratadas por non ter contemplado na súa anterior lei sobre o tema o feito de que alcool e drogas non fosen eximentes??? Ou cando menos é responsable da pouca pena imposta a certos agresores? Percatémonos de que a actual lei ten pouquísimo tempo e xa se quere cambiar. (Un Estado ten un problema grave se todos os xuristas hoxe botaban lume e a xente entrevistada na rúa aplaudía coas orellas. Por certo, cando se implante a pena de morte tamén aplaudirán porque matar a un asasino en serie é unha barbaridade pero a un marido celoso é un acto de xustiza)

E por último e como actuación estelar de todos os partidos en xogo: o Alakrana, o Alakrana… que espectáculo!!! Pobre Estado…menos mal que non creo nel… Hai que negociar con terroristas, pagar, saltarse a lei….”non hai dereito máis importante que o dereito á vida” (El señor de las habichuelas). Só direi unha cousa: pódenllo contar a Miguel Angel Blanco. Toda a súa España en pé e ninguén pedindo a negociación…"

NOTA: A PATIRES DE AGORA AS COLABORACIÓNS LEVARAN UNHA ETIQUETA CO NOME DO AUTOR

ED e UPyD (final)

Ven da anotación anterior:

A caída do muro de Berlín deulle un gran pulo a estes partidos aproveitando o desconcerto e o retroceso da esquerda. Se nos anos vinte o fascismo se presentou como unha ideoloxía que pretendía superar a división da sociedade en esquerda e dereita, agora a nova ED presentarase como a única alternativa que se preocupa pola xente fronte o fracaso da esquerda e os danos que provoca na sociedade a aplicación das políticas neoliberais independentemente da suposta cor do partido gobernante. Grazas a isto os partidos ED aumentaran en número e forza, logrando éxitos como gobernar en Austria ou situar a Le Pen na recta final das presidenciais de 2002. Hai que ter en conta que en todo isto a ED contou a inestimable colaboración da esquerda.

Se nos anos vinte o fascismo alimentouse do medo o comunismo, desde os setenta a nova ED beneficiarase das contradicións internas da esquerda. A esquerda europea vive nos anos sesenta e setenta inmersa no dilema sobre se é marxista ou non. Se é marxista que tipo de marxismo (leninismo, maoísmo, trotskismo...) Se non é marxista que tipo de socialdemocracia é. O final e coa sombra da URSS pesando no horizonte todo queda nunha liorta continúa na que as escisións en aras da pureza ideolóxica e as acusacións de vendidos o capital se suceden. De pouco servira que finalmente calle o eurocomunismo ou un modelo socialdemocrata de mínimos cando a crise do petróleo vai converter a todos en neoliberais. Fenómeno acentuado a partires da caída do muro, momento en que as medidas neoliberais se converten en dogma. Nesa situación seguir chamándose camaradas uns a outros, cantando a internacional e erguendo o puño non enganan a ninguén. A xente quere solucións ou cando menos esperanza. A ED polo menos vende isto ultimo. De aí que para sorpresa de todos Le Pen contara no 2002 con votos de poboación inmigrante regularizada e integrada: obvio eles son os que senten de primeira man a presión da inmigración non regularizada e inmigrada, como defensa do pouco que teñen decantaron se polo único que falaba claro sobre o tema: Le Pen.

Por outra banda se estes partidos non medraron mais foi porque a propia dereita consolidade absorbeu cada vez mais posturas ata entón propios da ED: vexase a Sarkozy en Francia e o seu tratamento da inmigración; ou Berlusconi en Italia.

E mentres todo o dito ocorre en Europa, que pasa en España?

Como en case todo a longa noite de pedra que foi o franquismo mantivo a España illada das novas correntes de pensamento da ED. Non debemos esquecer que o franquismo era ante todo iso, franquismo é dicir Franco e punto. Por paradoxal que poida parecer, o mesmo réxime que daba acubillo a SS con crimes de guerra as costas, censuraba ou prohibía as obras renovadoras e impedía os seus autores pisar chan español. Así o franquismo preservou a España de todo este fenómeno. E non será ata a morte do ditador que as primeiras obras e os primeiros pioneiros da nova ED cheguen a España. Unhas e outros non terán ningún éxito. A transición polarizaba os seus posibles seguidores entre aqueles que ían aceptar a democracia e inclinarse polas forzas da dereita democrática ou pola nostalxia do franquismo.

Os nostálxicos do franquismo, aínda vixentes, careceran de éxito porque o seu pensamento é demasiado arcaico e porque o propio franquismo carecía dun corpus ideolóxico mais aló do propio Franco.

Os anos 80 verán como os franquistas esmorecen e se achegan os neos (fascistas e nazis) que chegan aquí como o resto de Europa. Mentres os renovadores da ED andan desnortados o tentar copiar o modelo do Fronte Nacional de Le Pen (como xa dixen o menos modernos destes partidos) sen conseguir diferenciarse claramente dos neos, entre os que podemos incluír o neofranquismo. Así mesmo a lenta consolidación da dereita democrática que non rematara ata 1993 (previa fundación do PP en 1989) tampouco crean o ambiente obxectivo que permita unha alternativa seria de ED. Cando a dereita democrática aínda non existe, non gobernou e polo tanto non pode decepcionar a ninguén é imposible que apareza unha alternativa ED.

Nos noventa comezan a producirse os primeiros cambios que tal poderían facer xurdir un partido moderno de ED. O Partido Popular chega o poder e a inmigración convertese en masiva co que xa se tería o tema de referencia aglutinador. Se os cambios non se produciron foi porque pese a toda a propaganda antiinmigración o crecemento económico permitiu absorver está man de obra extra, e o máis importante derivar a poboación española cara a traballos mellor remunerados e menos duros. Ademais hai que ter en conta que o PP, que carece dunha ideoloxía concreta, enche todo o espazo político da dereita o constituírse en referente de todo ese abano político, o mesmo tempo que manexa o populismo e a demagoxia como o mellor. Ese orgullo "popular" por ser o dique que nos salva da ED, convertido en mérito recoñecido pola "progresía" sempre me fascinou. Ben a ser algo así como: "Nesta vila non temos asasinos en serie, xa esta o Pepe que mata unha persoa o mes, e grazas a iso non aparece ningún outro"

Será pois o século XXI o encargado de ver nacer unha forza de ED. Por que agora e non antes?

- En primeiro lugar as condicións do acceso o poder do PSOE na lexislatura 2004-2008. O atentado do 11-M espallou unha sombra sobre a lexitimidade do PSOE para gobernar que aínda se mantén.

- En segundo lugar a campaña de acoso e derribo da prensa da dereita e do propio PP contra toda a política do goberno socialista, sen que este fose capaz de contrarrestar esa campaña.

- En terceiro lugar a propia febleza do goberno: con problemas continuos dentro das súas filas con cada tema conflitivo. Febleza acentuada o carecer dun aliado fiable e estable que lle permitira practicar o rodillo parlamentario típico da maioría absoluta. Este feito que en calquera democracia sería considerado unha virtude aquí acostumados a elixir caudillos e non gobernantes viuse como un erro. Erro acentuado pola esperpéntica actuación de ERC que queimou todo o que tocou.

A conxunción de todos eses factores e outros mais provocou por unha parte a sensación nunha parte da esquerda vinculada o PSOE de que todo ía a peor, mentres os xiros ultramontanos do PP (que non deixa de ser o partido da dereita de toda a vida) asustaba a outros non porque non compartiran o fondo da súa argumentación senón por estar desconformes coas formas. O resultado UPyD.

- UPyD defínese como un partido transversal que pretende defender os cidadáns, a democracia e a liberdade dos abusos que os políticos profesionais e os partidos nacionalistas cometen. O propio concepto de transversalidade (non ser de dereitas nin de esquerdas fai saltar todas as alarmas)

- Ten un claro compoñente nacionalista. So que coma sempre no nacionalismo español, o termo empregado e constitucionalismo

- Ten un tema referente: a lingua-liberdade-igualdade. Eu sigo sen ver por ningures como o seu proxecto de carnet lingüístico vai defender a lingua-liberdade-igualdade de ninguén.

- Ten un líder amable/carismático: Rosa Díez.

- E a maiores conta con algo do que carecen os outros partidos ED: ideólogos/propagandistas de prestixio como Savater.

En fin aquí remata a miña análise sobre a ED e como esta por fin ten encarnación en España. Espero que resultara de interese e non se fixera demasiado longa.

ED e UPyD

Cando un pensa na extrema dereita por algunha razon descoñecida cinguese sempre a movementos do pasado: reacción, fascismo, nacionalsocialismo; ou os seus epigonos modernos que o unico que dan é pena. Parece como se a xente gustase de vivir adurmiñada nun soño de "iso é cousa do pasado", " non volverá ocorrer" e un longo etc. Parece como si todos leran a Beevor e creran o pe da letra o que di na súa obra sobre a caida de Berlin no 45 perante o exército vermello: "Berlin foi a tumba da ultradereita europea que se inmolou nunha pira tráxica e ápica que limpou Europa da súa presenza" (Pese o entrecomillado cita non literal). A verdade non é así. Porén antes de ir mais adiante repasemos as caracteristicas basicas da mais popular das encarnacións da extrema dereita: o binomio fascismo-nacionalsocialismo:

- Talante autoritario, claramente antidemocrático con rexeitamento de todo o relativo a un sistema liberal-democrático: sufraxio, igualdade de todos, soberanía nacional, institucións representativas, separación de poderes, liberdade de opinión, dereito a disistir...

- Intervención do Estado en todolos aspectos da vida publica, emprego da violencia para desfacerse da disidencia de calquera tipo que debe ser eliminada fisicamente. Autarquía no económico pretendendo evitar a dependencia do exterior.

- Líder carismático apoiado na propaganda constante e unha escenografía grandilocuente.

- Concepción antiigualitaria da sociedade: supremacía do militar sobre o civil, do partido sobre a sociedade, do home sobre a muller.

-Organizacións propias que encadran toda a vida da poboación: partido, sindicatos, asociacións, organizacións xuveniles etc. O mesmo tempo que se prohibe calquera outra organización.

-Predominio do sentimento frente a razón, da que se desconfía. Exaltación da violencia, de aí as organizacións paramilitares, e confianza na guerra como instrumento de progreso.

Estes movementos xurdiron nun momento complicado da historia europea no que a dereita tradicional: liberal-conservadora (dentro do sistema) e reaccionaria (fóra do sistema) eran incapaces de artellar un movemento de masas que fixera frente o auxe das esquerdas. Se os fascismo si o fixeron foi porque foron capaces de artellar un resposta que incluira a todos aqueles que por unha razón ou outra se sentían ameazados pola esquerda.

Ben visto o visto parece claro que hoxe en día escepto algúns marxinais todo o anterior esta lonxe da primeira liña politica europea. Agora ben eso non significa que estemos a salvo. Sigamos.

Tras a Segunda Guerra Mundial que efectivamente supuxo unha hecatombe para a extrema dereita esta comezou paseniñamente a rearmar os seus vimbios ideoloxicos. Este foi un proceso dilatado no tempo e no espazo.

O primeiro lugar onde comezou o rearme ideoloxico foi Bélxica. Descartados os elementos fascistas pola derrota diversos autores voltaron a vista o único campo que lles quedaba: a reacción. Dela tomaron a defensa da familia e da relixión como un dos seus soportes. Esta identificación relixiosa durou pouco. De feito en canto as circunstancias politicas internacionais o permitiron xurdiu outro foco renovador en Austria o mesmo tempo que desde Belxica chegaban influenzas os seus veciños Francia e Holanda. O traballo dos distintos grupos artellou un novo pensamento que pode resumirse en:

- Defensa da familia: a cal pode adoptar formas diversas segun o país e o momento.

- Aceptación da democracia non como un medio senon como un rexime politico lexitimo. O que se van criticar van ser os escesos da democracia. Así criticarase a politica en xeral por alonxarse da xente, incidirase en que todos os partidos son iguais, na necesidade dun partido que se preocupe polo que realmente lle interesa a xente, o sentido comun por riba de leis inxustas e artificiosamente construidas polos politicos tradicionais...

- Relacionado co anterior: populismo e demagoxia que lles permita dicir branco ou negro según a opinión da maioría.

- Rexeitamento do comunismo e da esquerda por ser titeres da URSS

-Nacionalismo.

- E por riba de todo a busca dunha cara amable/carismatica e dun tema único como referente cara a acción politica que sirva de aglutinador e referente do partido/movemento tanto cara o propio partido como cara a sociedade. A inmigración sera na meirande parte de paises o referente con maiusculas.

Así artellado o novo pensamento de extrema dereita espallase lentamente por Europa con resultados diversos. Sen esquecer que ainda que renuncia as roupaxes da reacción ou o fascismo segue a ser a extrema dereita negadora da diferenza e da liberdade de sempre.

1973 e crise do petroleo van ser un momento trascendente na evolución da extrema dereita (ED a partir de agora). Se por un lado a creba do Estado de Benestar tal e como fora concebido desde a 2ª Guerra Mundial fara que a xente lle preste oidos por primeira vez. Por outra lado esa mesma creba fai rexurdir os fascismos nas formas neo que todos coñecemos. En terceiro lugar as politicas neoliberais e o rearme ideoloxico patrocinado por Reagan e Thatcher van facer que aumente o seu predicamento entre os perxudicados por esas politicas o mesmo tempo que o discurso da dereita tradicional vai ir facendo súas algunhas das propostas desa ED. Esto vai facer que partidos descoñecidos, minoritarios e practicamente fóra do sistema adquiran unha certa aura de respetabilidade, non na prensa nen nos outros partidos porén si entre a xente que se identifica con eles.

Así as cousas, a partires de 1973 será a acción politica e como sacar mellor rendemento dela a que prime. Francia e Italia serán agora os centros mais activos. En Italia poñense os alicerces dos partidos neofascistas e claramente populistas que xurdiran nos 80 aproveitando o comezo do derrumbe da Democracia Cristiana. En Francia pola súa parte diversos partidos van confluir dentro do Frente Nacional de Le Pen (curiosamento o menos modernizado ideoloxicamente deles porén o mais popular e cun lider mais claro).

O seguinte gran paso vira coa caída do Muro en 1989 (do que onte se cumpriron vinte anos)

Continuará...