As Derradeiras eleccións autonómicas. Fin

Cando no 2009 Feijoó gañou por vez primeira moitos sacaron o conto de que nas vindeiras, orixinalmente  no 2013, seguro que perdía. A verdade é que nunca compartin esa analise basada en... nada. Se gañou cando non tiña o goberno está claro que co goberno vai ter unha victoria Fraguiana. E xa que falamos de Don Manuel (D.E.P) non está de mais lembrar o que fixo falta para que aacabará perdendo por un e polos pelos que aí estivo o reconto (ou Chavez, ou Zapatero segundo a dereita):

- crise das vacas tolas

- Prestige

- Guerra de Irak

- Desmaios de Fraga

- Revolta de Baltar

- Zapatero, ergo goberno amigo do PSOE, na Moncloa

- La puta Coz berrando por un cambio, cuestionando a saúde e a idade do candidato Fraga, e aireando a revolta Baltar como mellor espello do caciquismo que debía desaparecer.

E con todo o anterior gañaron as eleccións e perderon o goberno por un. E voltaron no 2009. Ergo agora si que nos imos enterar do que é gañar e do que é España. Todo iso axudado por unha oposición que leva facendo o parvo desde o 2009 e que deixou pasar todalas oportunidades de sacar proveito da crise e da xestión de Feijoó. Iso en xeral no caso do nacionalismo é aínda peor. Tras perder as oportunidades de ser mioriatario, no 2001, e a de ser decisivo, no 2009 adicouse a dar por boa a vide de Brian como explicación do seu ser. En vez de traballar para salvar algo da desfeita fixo o que todos sabemos. Polo tanto a partires do 22 morrerá o pouco que sobreviviu a desfeita do 1.  E o peor é que con razón. Se nos adicamos a facelo todo mal e a meter a cabez no cú que se pode esperar. 

Ao mesmo tempo todos os acontecementos mencionados coinciden coa firme intención de acabar coas autonomías por parte do PP. Xa o faga de xeito sutil, baleiramento por non exercer as competencias o estilo Feijoo combinado coa previsible devolución de competencias, ou mediante reforma constitucional.  Isto que non escapa a ninguen foi combatido en Catalunya... Se ben todo esta previsto. As voces máis moderadas, que a fin de contas outra guerra sae cara, teñeno dito varias veces: " autonomía para Cataluña y País Vasco como estaba previsto inicialmente y desaparición de todas las demás autonomía artificiales". Aquí, aínda por riba de quedar desfeitos,  imos ter que saír a rúa pra defender unha autonomía capada, os catro que sairemos, e que o resto de la región ría a cachón de nós.

En fin, tal como dixen no seu tempo: "as eleccións ou o día de San Patricio, o que ocorra antes, poñerán fin a este blogue". O domingo toca votar e ver como Feijoó triunfa a nivel de Fraga e nos españoliza de vez para sempre. Ergo, aquí rematan Galizauberalles e Galizauberalles2. Se todo vai ben o día de San Patricio publicarei unha reflexión final que incluirá a data de borrado dos blogues por se alguen quere aproveitar e gardar algo destes.

PD1: Peche de Campaña de Converxencia XXI: um gran mitin de Fin de Campaña en Cangas do Morrazo, o venres 19 de outubro ás 20:30 na Casa da Cultura de CANGAS.Intervirán Carlos Vázquez Padín (Secretario Xeral de Converxencia XXI e número 1 ao Parlamento de Galícia por Pontevedra) e Antonio Pérez González (Secretario de Finanzas e Coordenación Electoral de Converxencia XXI e número 2 por Pontevedra ao Parlamento da rúa Hórreo).

PD2: http://botamolos.wordpress.com/2012/10/09/ola/

Saúdos e sorte para todos.

Lembranza de Zapatero: o fracaso

No seu momento Xopau xa fixo unha analise final sobre Zapatero. Eu por falta de tempo deixeino pasar ata hoxe. 

Josep Ramoneda (GARA 5-II-2012):  " Aznar gobernou cun proxecto claro de reconquista ideolóxica, de hexemonía cultural, e cando logras iso a hexemonía política vén de seu. A proba é que o PSOE xa non existe nalgúns lugares: Murcia, Madrid, Valencia. Para min un dos grandes fracasos de Zapatero é que en sete anos non deu recortado nin un milímetro a hexemonía ideolóxica do PP”.

A cita anterior engloba claramente o significado e a problematica que subxace o mandato do anterior presidente do goberno. Pode que todo o mundo siga teimando na crise económica, non é para menos, porén o verdadeiramente significativo de Zapatero é o seu primeiro mandato e as eleccións de 2008. 

Unha frase habitual, unha de tantas froito da transición, é a de que España é de esquerdas. Jimenez Los Santos considera que é unha parvada, unha de tantas que lastran a esquerda. E ten razón. España como calquera país inserido na posmodernidade xira entorno a aqueles que sexan capaces de levar a primacía da súa mensaxe a esfera publica e actuar en menor contradición posible, polo menos en público con esa mensaxe. Zapatero chega o poder tras oito anos de Aznarato e antes deste unha longuisima etapa socialista na que o PSOE ao tempo que moderniza as estruturas económicas e ata certo punto sociais esquece moitos dos seus sinais de identidade. Ou noutras palabras: convencido de que o país é de esquerdas, da súa superioridade moral e do poder de PRISA deixou o campo ideolóxico baleiro. O rearme do PP neses tempos foi de manual. Cando lle sumaron o goberno central actuaron para barrer o contrario partindo da idea de que si nos votaron foi para algo. Zapatero tentou facer algo semellante. De feito pode considerarse que aceptou como certa a frase xa citada e ademáis outra que di que o PP pode romper calquera día e parir unha dereita non cerril. De aí que xogase todalas bazas pendentes desde a transición:

- Pasar a un estado federal (Estatuto de Catalunya, reforma non realizada do Senado)

- Intento de separar dunha vez Igrexa e Estado (a prometida e non realizada lei de Liberdade Relixiosa, lexislar dun xeito claro o aborto, matrimonios homosexuais).

- Ver se aparece esa dereita soñada (illamento do PP)

- Aumentar a pluralidade de medios progresistas (Concesión da licenza de televisión a Mediapro coa aparición de La Sexta e Publico)

Nin que dicir ten que fracasou en todo.

Fracasou pola propia oposición dunha parte dos seus que desde o día un do seu mandato botaban de menos a Felipe e como se facían as cousas naquel tempo. Porque non nos enganemos a dereita civilizada é o PSOE. Nunca se falará bastante da traxedia que supuxo que non callase unha forza democratacristiá na transición e que estes acabasen no PSOE ou no PP.

Fracasou porque os que poderían apoialo comportaronse como nenos de patio de colexio (ERC), adolescentes enfadados porque os castigan sen saír (CiU), ou caseiros indignados (PNV). Todos eles fixeron boa a imaxe dos nacionalistas pedichóns que retratan os medios da dereita madrileña.

Fracasou porque os que deberían acompañalo mediaticamente estaban enfadados e arruinados (PRISA) ou carecían de pegada suficiente ademáis de ter problemas propios de solvencia (Mediapro). F

racasou porque o PP non vai romper. Porque simplemente iso co que soñan os demáis a eles e os seus votantes non lles interesa. Entre outras cousas porque xa existe, é o PSOE. Fracasou porque ao fin non tiña os recursos nin a capacidade necesarias para triunfar nunha aposta tan alta, e España non é de esquerdas. 

O que si é importante é que o intentou. Tivo o valor de ir a por ese país no que cría e que teoricamente era posible. Non saíu. Non tivo a maioría absoluta no 2008 e o PP, tirado o monte, subiu en escanos. Un fracaso clarificador para quen queira velo. Sexa como sexa eu agradezolle o intento e botoo de menos.

Tamén en Galizauberalles

Benvidos o século XIX

Unha das últimas ideas saídas co gallo da crise foi a de que as vacacións deixasen de ser retribuídas. A ocorrencia é unha máis das moitas que saltan a actualidade cada día loitando por levarnos o máis atrás posible. O problema non reside na parte desas ocorrencias que acaban converténdose en verdades dogmáticas, e previa apelación a necesidade de rigor e sacrificio levadas a practica. O problema reside na incapacidade de crebar esa argumentación, propia de teólogos preconciliares, e levar a cabo outro tipo de medidas. A sociedade asiste indefensa ante esta volta atrás xeral. Algo moito máis grave en España e en Galiza cuxos séculos XIX non son comparables o de Alemaña por poñer un exemplo. Aquí o goberno decente e de senso común do PP destapou as esencias patrias tentando lograr o que fallou no XIX: a España unitaria. Comezou con bo pe, unha parte moi importante da sociedade mercou e segue a consumir a explicación de que a culpa da crise é o dispendio autonómico e as autonomías mesmas. Un revival decimonónico no que o PP non esta só: pola esquerda ou progresía que un xa non sabe como cualificalos xurdiulle o arrebato antisistema dos cabreados (vexase 15M e demais) que fartos dos seus? Comezan a tirar contra todo para maior ledicia dos do outro lado que ven confirmadas as súas verbas de que son a única xente de orde que existe. O que lles permite turrar un pouco máis e plantexar a súa frase favorita "O nosotros o el caos" Co que moita xente acaba renunciando e dicindo "Vosotros". Algo lóxico, se chega o momento eu tamén direi "Vosotros". O último elemento que faltaba era Catalunya. Unha vez máis bota a andar polo lado de pedilo todo ou perdelo todo coa esperanza de que a outra parte ceda e o final gañe un pouco e... e a ver se desta sae porque das outras veces o resultado sempre foi perdelo todo. De momento mentres uns claman por suspender a autonomía e mandar a garda civil o silente Rajoy limitase a dicir que aplicara a Constitución. E todo co segundo rescate chamando a porta: o día 22 saberémolo. En fin que o dito: benvidos o século XIX. Demos grazas que o ano que ven igual voltamos o XVIII.

P.D 1: Actos de Converxencia XXI no comezo da campaña.  Mitin o 5 de outubro no Centro Sociocultural do Sar, en Santiago de Compostela, as 20:30. As 22:30 cea para celebrar o devandito arranque no Restaurante CASA MANOLO da Praza de Cervantes. O prezo estipulado para a cea é de 25 € para o público en xeral e com desconto para os Estudiantes Converxentes.

P.D 2: páxina sobre o noso insigne presidente, presente e futuro diga o que diga a páxina en cuestión.
http://www.feijoo2012.com/

Tamén en Galizauberalles2

Non vai quedar nada

A crise combinada coas apetencias neoliberais de aco e de acola esta a esnaquizar todo o que non colla no estreito reducto mental de o mercado é bo. Pensións, sanidade e educación publicas pasaron de dereitos a luxos contraproducentes para unha sociedade "solvente". Agora que estamos rescatados, e camiño do segundo rescate, o dito anteriormente vai cobrar maior sentido. Ademais aqui vaise engadir outro elemento menor en comparación co anterior porén importante cara o futuro: as autonomías. As autonomías sobranlle os de aquí, xa sabemos a cales, a xente que mercou a mensaxe de que son culpables da crise, e os que nos van intervir que non as entenden: porque un estado ou é federal ou centralista, non unha desfeita rara coma aco. 

Con este panorama de fondo as autonómicas convertense nalgo irrelevante. Se como di a lóxica gaña Feijoo, os recortes e a desaparación da autonomía faranse a bo ritmo e cun sorriso polo ben de España. Se por milagre se produce outro goberno a ecuación será a mesma agás no do sorriso, aínda que co PSdG nunca se sabe, ante a imposición do goberno central e os homes de negro.

De feito para asegurar que todo vaia ben estase a preparar unha reforma da lei electoral para que os emigrantes teñan máis doado votar, pobriños, e correxir a reforma anterior que fixo que case non votaran. Tamén se lle vai devolver o voto a entre 30.000 e 200.000 "exiliados vascos froito da violencia etarra" sen necesidade de que volten ó País Vasco. Viva a democracia.

Pode parecer que non hai esperanza porén haina. Non vou falar dela porque é delito. Con isto remata esta tempada. Se Deus quere e San Patricio axuda voltaremos coa derradeira tempada en outubro ou setembro.

Tamén en Galizauberalles

Os Nosos?

O 17 fun a manifestación no bus que fletaron os da CIG desde a miña vila.  Eramos poucos, xa que os escindidos decidiron non ir en nada que cheire a UPG. Xa na manifestación o de sempre: un feixe de organizacións disitntas competindo polo espazo e con cara de non querer contaminarse cos demáis. Cartaces e manifestos enfrontados, contraditorios que dan boa mostra da nosa debilidade. Non existen os nosos nun senso amplo. Cada quen está totalmente pagado de si mesmo, do lingüista, economista e politico que leva dentro. A unidade é imposible. Todos sospeitan de todos. a estas alturas eu esperaba polo menos un minimo común máis forte e practico que ir manifestarse contra Feijoo de vez en cando. Non digo que non deban existir opcións e ideas diferentes, porén algo de sentido practico no viría mal. E temios algo diso? Non. Uns marchan no peor momento e da peor forman posible, outros boicotean os intentos de xornais que van xurdindo porque non son dos seus o do nh... Esta claro que nos gusta facer parvo. Camiñamos firmemente cara a mellor demostración diso: unhas autonómicas nas que tras o triunfo d Feijoo vexo a uns e a outros celebrando o non baixar tanto como se pensaba e aos outros non telo feito tan mal para ser a primeira vez.

Eu pola miña banda decidin que a estas alturas os meus son todos: desde os de Ceivar ata a malvada U. Non creo que me poida permitir o luxo de prescindir de ninguen. Será que son o máis parvo de todos.

Tamén en Galizauberalles

0 17 en Compostela

Cartaz peches

View more documents from lannister.

Tamén en Galizauberalles

Retrasado día de San Patricio

O sábado,. foi 17 de marzo, día de San Patricio, patrón da Santa Irlanda e deste modesto blogue. Foi o noso aniversario e pasou polos problemas que estou a ter. Así que hoxe toca a análise anual postposta: todo o dito o ano pasado serve para éste. Seguimos coa media de visitas sitúada en catro persoas a semana, o que quere dicir que sempre hai un alleo a redacción que cae por aquí. A inclusión en Facebook fixo aumentar as visitas o primeiro e segundo día para despois voltar a normalidade. Respecto o país que dicir: todo a peor e seguirá a peor. Reflexión breve porén exacta.

Respecto os anuncios, o PNG-PG deixou o BNG a fin de semana que nós estabamos de aniversario. Supoño que con isto, o quedar só a UPG e o MGS , rematou o espectaculo feito para maior gloria de "La Puta Coz" e os que marcharón comezarán a facer algo útil, e os que quedaron por fin poderán porse a traballar. A raíz da marcha do PNG-PG, sempre posto como exemplo da dereita dentro do BNG, Converxencia XXI sacou un comunicado respecto as posibilidades da dereita nacionalista. So falta que os ruxeruxes sobre Cuiña JR. se confirmen ou desmintan definitivamente.

Tamén en Galizauberalles

O que esconden as cifras da EPA

Heder envíanos unha anotación que nos axuda a comprender mellor a realidade escondida tras a cifras da EPA. Por certo, e antes de deixarvos con Heder, outra cifra económica: o IPC ou inflación acumulada do periodo 2000-2010 foi do 31,8% para que despois digan que os recortes dos soldos non son para tanto que temos unha inflación moderada. Sen máis, Heder:

"Creo que resulta interesante saber qué significa exactamente ter unha taxa de paro do 21.52% e case cinco millons de parados según a enquisa de poboación activa ( que é de onde se quitan as cifras oficiais).

 O punto que precisa aclaración é qué estamos contando como parado. Moita xente pensa que os datos de paro se refiren ao paro rexistrado (persoas inscritas como demandantes de emprego) ou incluso a persoas en idade de traballar que non teñen un contrato oficial. Quenes así pensan, cren que habería que descontar destas cifras de desemprego as persoas que traballan "en negro", sexa en traballos por conta allea sen contrato, sexa en pequenas actividades autónomas (clases particulares, limpezas en fogares...).

 Pero a enquisa de poboación activa non se refire a ningún destes dous conceptos cando fala de persoas desempregadas. O regulamento que define o concepto de desemprego é o seguinte:
http://www.ine.es/epa02/reg1897_2000.pdf

Compre salientar algúns puntos clave deste regulamento:
1º- Para estar desempregado non é requisito estar rexistrado como demandante de emprego.
2º- Os tres requisitos que se deben cumplir son:
* Non ter traballado nin sequera 1 hora a cambio de remuneración en metálico ou en especie durante a semana anterior á de referencia ( se traballas 1 hora e te dan algo a cambio estás ocupado)
* Ter feito algunha xestión activa para buscar emprego nas últimas 4 semanas ( renovar a inscripción na oficina de emprego NON é unha xestión activa, e as persoas que non fixeron xestions de busqueda nas últimas catro semanas son inactivas)
*Estar dispoñible para empezar a traballar nun prazo de 2 semanas ( as persoa que por responsabilidades familiares, estudos, incapacidade transitoria ou calquera outro motivo non poidan empezar a traballar como máximo en 2 semanas son inactivas)

Observemos que as preguntas refírense á realización de traballo e non ao feito de ter un contrato. Contra o que moitas persoas pensan, en xeral os informantes SI recoñecen ter actividades polas que non cotizan e incluso ter empregos por conta allea sen contrato.

Por todo o anteriormente dito, as cifras de desemprego no caso do estado español son absolutamente dramáticas, xa que habería que engadir a elas para ter  o número de persoas que desexan traballar e non poden a aquelas que estudan para tentar ter un traballo, as que están enfermas no momento da enquisa, as que levan tanto tempo buscando que  nas últimas catro semanas non fixeron ningunha xestión de búsqueda, as que realizan pequenas actividades remuneradas claramente insuficientes para vivir, as que se encargan do coidado de familiares e non poden empezar a traballar ata buscar a alguén que os sustitua...

A maioría destes datos están dispoñibles cos resultados completos da enquisa de poboación activa, que, ademáis da taxa de paro, aporta moitísima información sobre o mundo laboral. Recomendo por tanto non quedarse cos titulares dos periódicos e buscar os resultados completos ou, incluso, os microdatos, que están dispoñibles na web do ine no seguinte enlace.
http://www.ine.es/prodyser/micro_epa.htm
O primeiro enlace da páxina explica a grandes rasgos a metodoloxía seguida e as definicións utilizadas, polo que recomendo encarecidamente a sua lectura antes de facerse unha idea dos resultados."

Tamén en Galizauberalles

Sobre o que implica a Audiencia Nacional

Mentres a progresía racha as vestiduras polo de Garzón, a quen simplemente se lle esta a aplicar a xustiza de excepción que el mesmo puxo en pé, as verdadeiras implicacións da Audiencia Nacional e as leis paridas para maior gloria desta, como a Lei Antiterrorista, continuan pasando desapercibidas.  Reproduzo unha anotación de Ferradura en tránsito onde quedan claras as devanditas implicacións.

 

 " Por iso esta Ferradura, hoxe, se fai voceira desa situación e incorpora as palabras do pai de Antom Santos. Léana, favor, con calma e indignación. Vai:
Crueldade, impotencia
Se copio do dicionario Ir Indo a definición do adxectivo cruel, sae isto: Que se comprace en
facer sufrir ou en ver como sofren os demais. O Estraviz explícame que é cruel quen é “capaz de
fazer padecer a outros ou de ver que padecem sem se comover”. E o dicionario da real Academia
Galega (permítaseme escribir real con minúscula, como seica o facía o noso grande poeta Curros)
dime: Que fai sufrir sen sentir pena por iso ou mesmo compracéndose.
                            Non sei se os responsábeis do funcionamento do sistema penitenciario acadan para si o compoñente de sadismo que inclúe algunha destas descricións da palabra cruel. O que semella
evidente é que regularon o seu lerio para facer sufrir a quen está preso, mais non só. Para facer que padeza o entorno familiar e social de quen estea encadeado. E os feitos confirman que moito mellor canto maior sexa a intensidade do sufrimento.
                                 A miña experiencia de relación con este sistema é recente. Comeza coa detención do meu fillo Antom Santos o 2 de decembro de 2011, en Lugo, acusado de non se sabe que. Polo que coñezo da súa declaración perante un xuíz do tribunal que substitúe ao famoso e franquista Tribunal de Orden Público, a xa non menos famosa Audencia Nacional, el declarouse, sen dubidalo, independentista galego, e negou ter relación con ningún feito penado pola lexislación española vixente. O xuíz decretou secreto de sumario, e ordenou ao mesmo tempo o seu inmediato ingreso en prisión.
                                         Aplicáronlle a Lei Antiterrorista, contestada, como é sabido, por Amnistía Internacional. Permaneceu incomunicado ata o 5 de decembro, cando o levaron á Audiencia. Seguiu sen contacto co exterior ata o 9, día no que lle permitiron facer unha chamada á casa, de 45 segundos, desde a Prisión de Aranjuez, onde ingresou despois de pasar uns días na de Soto del Real. Repare o lector, a lectora, de que falamos de máis de seis días sen que o preso se poida poñer en contacto con ninguén. Onde fican os dereitos humanos máis elementais?, os que con frecuencia invocan as persoas con poder nestes eidos, onde se vende, con técnicas semellantes ás da venda de aspiradoras, unha modélica organización política, a democrática civilización occidental.
                              Despois veñen máis atrancos. Disfrazadas de burocracia, pedras no camiño de familiares e de todas as persoas do seu entorno, para que o secuestro legal, o illamento do preso, sexa o máis efectivo posible. A arañeira de Kafka, como toda (re)creación da imaxinación humana, queda moi curta á beira da realidade cruel que constrúe o sistema. Ata o día 18 de decembro, ata os quince días ben cumpridos desde a detención, non lles é posible, a súa nai e a seu pai, velo. E canto custa chegar ao Centro Penitenciario Madrid VI de Aranjuez! Non se está a falar dos 650 quilómetros de distancia que cómpre percorrer, e mais os outros tantos da volta. Moito máis difícil que guiar o coche por Castela adiante, en inverno, entre brétemas intensas e xeadas, contra reloxo para atender as obrigas laborais, pois as visitas están marcadas para as sete e media da tarde dos domingos, moito máis difícil é peneirar a confusa e contraditoria información que se fornece desde as cadeas.
                                           Vai pasando o tempo, e ao preso, como se dixo, aínda non pode visitalo ninguén diferente de seus pais, que se achegaron a onda el en todas as ocasións que puideron. Ademais do duro sistema carcerario, que mesmo raciona os libros (só permiten retirar tres por semana da biblioteca), dos máis de quince días que tarda en recibir unha carta, sempre que non a devolvan cun pretexto, e poderíanse enumerar en longa restra outros exemplos de represión, ademais diso, aínda hoxe, 18 de xaneiro, non pode o preso poñerse en contacto por teléfono con ninguén. Impídenllo atrancos burocráticos que non somos quen de desbloquear.
                                     Impotencia, si, é o estado de ánimo que te anega. Pero cómpre seguir a furar con constancia, para ir abrindo buratos neste muro carcerario.
Para rematar, algo que un entende como obvio: a inequívoca solidariedade coas persoas que
están na mesma situación. Porque hai máis presos e presas, aquí, onde o mundo se chama Galicia, e tamén fóra dela. E, por asociación de ideas, chega agora á punta dos meus dedos esoutra palabra: Capital, Kapital (o adxectivo que lle acae medra, rotundo, nun poema de Chus Pato)
Xosé Luís Santos Cabanas"

Tamén en Galizauberalles

Autonómicas 2012

O vindeiro domingo vai rematar a campaña electoral máis longa da historia, pois na practica comezou coa convocatoria das eleccións de 2004. Desde o momento desa convocatoria ata hoxe o PP e sobre todo a dereita mediatica estiveron permanentemente en campaña. Agora por fin calarán un pouco.

Esta longa campaña vai rematar cunha vitoria do PP tan rotunda que parece que Rub-al-Kaaba non vai poder cumplir coa tarefa encomendada. O que van facer os populares coa maioría abafante froito de gobernar a estado e 12 autonomías é para botarse a tremer. Porén a xente esta esperanzada e contra a esperanza non se pode loitar. Dito isto pasemos páxina.

Que vai ser do BNG? Todo indica que os resultados van ser malos. Porque a mellor opción das que se barallan é manter os dous escanos, a peor quedar fóra do parlamento e a intermedia conservar un. Calquera das opcións é pésima. Non subir votos e escanos nas actuais circunstancias é un claro síntoma de que o nacionalismo, si, o nacionalismo non o BNG, esta dando as últimas boquexadas. Claro que o domingo pola noite comezara a seguinte ondada mediatica desde os afíns como Losada a os inimigos como a “puta Coz” falando de que todo é culpa da UPG. Análise profunda que será compartida por todos os que non son da UPG e volta a lea permanente. Só espero que Guillerme teña o valor de non dimitir.

E Converxencia XXI? Vai ser o caso contrario. Pode que non lles vote ninguén porén xa fixeron máis que as forzas “galeguistas” de dereitas nos últimos 20 anos. Lograron presentarse as eleccións xerais e manteñen a coherencia ideolóxica interna. Magoa que cheguen 20 anos tarde. Sexa como sexa, aínda que so teñan un voto, dados os seus recursos e implantación poden sacar peito do que fixeron ata agora.


Por último queda o asunto das autonómicas. O lóxico sería non adiantalas. O partido do goberno, por chamarlle algo a iso que fan, conta cunha maioría cómoda e non ten ningún problema. Porén desde o comezo da campaña das xerais comezaron os ruxerruxes sobre un adianto a 2012. As datas baralladas eran varias ata que a “puta Coz” pontificou que de haber un adianto sería no outono do 2012. Non só iso senón que tras esa pontificación o devandito “medio de comunicación” comezou a traballar con esa hipótese como verdade absoluta. Os articulistas só discrepan en que mes do outono serán.

Se de verdade se adiantan as eleccións autonómicas será a enésima proba do pouco que lles interesa Galiza a populares e cocenses. Porque esta claro que o único motivo para o adianto é mera mente electoral: aproveitar un PsdG tocado pola desfeita xeral do PSOE e afundir definitivamente un BNG que seguramente continuara o seu proceso de descomposición interna mentres os medios intensifican o seu acoso. Co cal o quid da cuestión non é revalidar a maioría absoluta que esta asegurada con Mariano na Moncloa senón varrer calquera tipo de oposición e converterse no PRI.

En fin, con isto remato a anotación e tamén uns meses de publicacións habituais. Agora por motivos  diversos véxome na obriga de adiantar a pausa do Nadal. Se Deus quere e San Patricio axuda voltaremos o 10 de Xaneiro. Polo tanto BO NADAL E FELIZ ANINOVO!

Tamén en Galizauberalles

Esperanza e culpables

Na teoría o sistema democrático basease nos seguintes alicerces: liberdade de elección, activa e pasiva, e capacidade racional do elector para non deixarse levar polos seus sentimentos. Isto último non sempre é así. Motivo polo cal desde a antigüidade se alerta do perigo da demagoxia e das eleccións irracionais. Neste momento atopámonos ante unha situación tan grave que a racionalidade vai saltar pola fiestra e deixar paso os sentimentos e as emocións.

Sentimentos e emocións que forman parte dos mecanismos de supervivencia do ser humano. En concreto agora mesmo o que vai primar no momento de ir a votar o día 20 van ser a esperanza e a existencia dun culpable que cargue coas culpas.

A esperanza esta representada polo PP. Da igual o que fagan os seus gobernos autonómicos ou que se supoña que van facer. A meirande parte da xente vaille votar pola sinxela razón de que precisan ter esperanza. Co PSOE non se pode seguir e vaise probar co PP a ver se as cousas melloran. O mito de 1996 xoga a favor desta esperanza. As cousas estaban mal e a partir de aí chegou o traballo e os bos tempos. De nada serve dicir que a situación económica é radicalmente distinta ou que xa non existen empresas publicas que vender por millóns, nin control dos tipos de cambio …

O culpable por suposto debe resultar crible e concordar co que pensa inconscientemente unha parte da poboación para que esta tire dos demais. Neste caso os culpables están claros: Zapatero e o PSOE, os funcionarios e as autonomías.

Tentar romper este razoamento irracional de esperanza e culpables e case imposible pois obrigaría a xente a facerse moitas preguntas e o que peor a obter desagradables respostas. Con estes vimbios o triunfo do PP é practimente imposible de deter. Hai algo peor? Si, vaise disparar o cartucho da esperanza. E como non funcione xa so quedara a carraxe. E todos sabemos a onde leva iso.

Tamén en Galizauberalles

Escenarios de pesadelo

Comezou a campaña electoral. O resultado a estas alturas parece cantado. Porén aquí van algúns escenarios posibles. Todos eles de pesadelo.

-          UpyD decisiva. Xa sexa como complemento dunha maioría absoluta ou dunha reforma constitucional.

-          Maioría absoluta do PP con 210 deputados. Con esa cifra podería reformar a Constitución ao seu antollo sen precisar a ninguén máis.

-          Goberno de Gran Coalición de feito ou de dereito. Por un milagre final o PSOE consegue un empate técnico e vaise a un goberno de Gran Coalición. Ou ben tras o esfondamento decisivo do mesmo deciden apoiar o PP en todo por “responsabilidad y patriotismo”

-          Vitoria do PSOE. Por un milagre aínda máis grande co anterior o PSOE consegue gañar as eleccións. Obviamente en minoría como ata agora co que sería unha repetición aumentada das dúas últimas lexislaturas. Ou ao final acabando na opción anterior.

Cal sería a única opción non pesadelesca? Un triunfo en minoría do PP onde as forzas necesarias para a formación de maiorías fosen o PNV e CiU. Ao fin todo vai dar igual. E imos ir a unha maioría absoluta e punto.

Tamén en Galizauberalles

24 de 30

A semana pasado o día 20, cumpríronse 30 anos das primeiras eleccións autonómicas. Como no caso da conmemoración do Estatuto, pasóuseme a data. E tamén como no caso xa mencionado hai pouco que celebrar. Dos últimos 30 anos, 24 corresponden a gobernos populares. Como dixo Esperanza Aguirre referíndose o PSOE no caso español : hai que preguntarse por que e ter en conta que o estado do país ten como responsable o devandito partido (o PSOE en España o PP aquí). Algún dirá que seguindo co razoamento haberá que darlle as grazas polo que hai de bo. Certo para os dous únicos gobernos populares que fixeron algo máis que caciquear: os dous primeiros mandatos de Fraga. Por outra banda sen negar que os gobernos non fan milagres, e que o que nos pasa é culpa nosa nun 50%, hai que recoñecer que se eramos os últimos en desenvolvemento seguimos a selo. O PP algo terá que ver.

Tamén en Galizauberalles

RUB-AL-KAABA

Este verán, tras a convocatoria das eleccións xerais, houbo un breve momento no que en Intereconomía deixaron de lado os insultos e falaron do futuro. Dedicáronse a pormenorizar todo o que ao seu xuízo debería ocorrer para que España volva a ser o que foi. Nese breve intre sen insultos falaron de Rajoy e de Rubalcaba. Do primeiro dixeron o que a dereita leva dicindo desde o 2004: fáltalle carácter e non se fían de que faga o que hai que facer. Do segundo falaron moito máis tempo.

Obviamente o comezo das súas disquisicións sobre Rubalcaba xirou sobre o seu aspecto malvado: sospeitaban dun pacto con ETA ou dunha manobra estilo 11-M. Lembremos que para eles quen puxo as bombas nos tres foi o propio Rubalcaba disfrazado cunha melena. Agora ben, o interesante comezou unha pasados os dous minutos de rigor concedidos a conspiranoia. Durante cerca dunha hora analizaron as virtudes de Rubalcaba que é un bo candidato socialista e para España se non se deixa vencer polo lado escuro. Esquizofrenia? Menos da que parece. Os seus argumentos coinciden grosso modo coa miña análise así que aquí vai unha mestura de ambos.

Rubalcaba foi convertido en candidato non so para evitar o estado de disgregación do PSOE ante a debilidade de Zapatero, a desfeita das municipais e a previsible desfeita maiúscula das xerais. Non so é de feito as razóns citadas son unha mera cortina de fume para o verdadeiramente importante: o triunfo definitivo da ala xacobina (española en termos intereconomicos) fronte os elementos federais superviventes (separatistas en termos intereconomicos). Rubalcaba pertence a vella garda, o felipismo ou como lle queramos chamar. Lembremos as declaracións de Guerra, Bono, ou Paco Vázquez sobre o estado autonómica e as linguas diferentes o castelán. Lembremos o estatuto da aldraxe tirado a dúo pola UCD e o PSOE. Lembremos a LOAPA de Gonzalez… Zapatero por necesidade ou convicción representaba a corrente contraria de aí que desde o mesmo ano 2000 lle medraran os ananos por todas partes. En resumo a función de Rubalcaba comeza o 21 de Novembro cortando as cabezas federais/separatistas e apoiando en virtude da razón de Estado tódolos recortes/modificacións do estado autonómico e da Constitución que fagan falla. Por exemplo esa aquiescencia a debater sobre a redución do número de deputados a 300. Claro que todo isto ten un inconveniente: precisa ter un resultado que lle salve a cara para non ser varrido polas consecuencias da desfeita do 20-N. Os intereconomicos confiaban no seu bo facer para elo, ou se non era posible que se esfondase de todo porque moito mellor que un PSOE xacobino é un PSOE inexistente.

Arriba o malvado Rub -al Kaaba fai uso do poder do lado escuro

O dito anteriormente pode ser identificado coa paranoia deles e mais a miña. Porén a medida que se achegan as eleccións as voces que din que o verdadeiro traballo de Rubalcaba comeza o 21-N poñendo orde no PSOE aumentan. Como o mesmo tempo o esfondamento do PSOE nas enquisas non recunca senón que se agranda a preocupación dos “opinadores “ profesionais polo PSOE aumenta. E con estas chegamos o debate, en realidade dous monólogos fronte a fronte se se repite a formula do 2008. Rajoy non o precisa para nada. De feito é unha parvada que acepte. Porén se o que quere é evitar o esfondamento total do PSOE como din algúns todo cobra sentido. Un só debate ao comezo da campaña por mal que lle saia non pode cambiar o resultado final das eleccións. Pode, e supoño que por aí van os tiros, darlle aire a Rubalcaba. Con moita sorte para mellorar o seu resultado.

En calquera caso o único claro é que moi poucas cousas van sobrevivir a desfeita do 20N.

Nota final: pasado ese momento de cordialidade Intereconomía creou o nome de Rub-al Kaaba para dirixirse o candidato socialista. Un dobre xogo de palabras relacionado tanto coa presunta orixe árabe do apelido como polo feito ser el o que, mochila o lombo, puxo as bombas nos trens botándolle a culpa o terrorismo islamita. Tamén comezaron a buscar relacións de todo quisque con el. Así apareceron familiares cántabros del que eran gatoadictos etc. Por certo nesta teima de buscar relacións con el eu tamén podo xogar. Resulta que o tratante de gando que lle vendía as vacas a me avó tamén llas vendía o avó de Rubalcaba. Unha gran persoa, o avó, non este. Segundo me dixo o devandito tratante.

ADDENDA: non ten relación porén é importante dicilo. Non esperaron a fin de ano. Xornal xa non esta na rede, non queda nada del. Por suposto da Nosa Terra tampouco.

Tamén en Galizauberalles

Consecuencias

A desfeita das Caixas e a fusión – absorción do Pastor van ter unha serie de consecuencias económicas e políticas que xa se poden albiscar no horizonte pese a teima dos medios por botar por fóra falando das indemnizacións, do malo será, de que estamos gafados etc.

- Desde o punto de vista económico está claro que as novas entidades van reducir plantilla co que se van perder postos de traballo con todas as consecuencias que iso supón. Así mesmo van pagar os seus impostor na nova sede: Madrid como non. A obra social vai desaparecer, e se ben nunca se caracterizou por facer moito pola cultura galega está claro que agora nada. Por outra banda calquera proxecto que non estea claramente imbricado nos parámetros madrileños en tódolos sentidos, incluídos os mentais, xa pode ir aforrando o esforzo de ir petar a porta das novas e fantabulosas entidades.

-Desde o punto de vista política as consecuencias están relacionadas co anterior. Non me refiro o custo político para Feijoo do que fala algun iluminado de “El País”. Xa esta debuxando a prensa afín un escenario no que as culpas caen sobre a maldade de ZP e dos mercados mentres “El Señor de las Habichuelas” aparece como un martir que loitou na medida das súas posibilidades contra a conxura dos señores das tebras. Refírome a que hoxe en día as campañas electorais custan cartos. Nese senso os distintos partidos piden créditos as diversas entidades. No caso galego o BNG tiña créditos coas dúas caixas. Esta claro que agora tanto o BNG como calquera outro partido que poida xurdir vai ter difícil senón imposible o acceso o crédito para organizar a súa campaña. Iso combinado coa desaparición dos medios menos comprometidos coa causa contraria a nosa implica un devalo seguro electoralmente.

Por último únome o coro de voces que pide nunha intervención do noso guía supremo que nos ten orfos da súa sabedoría. Por favor, Fale!

 Tamén en Galizauberalles

Manda Carallo coas Caixas e a puta Coz!

Ao final quedamos sen caixas tal é como estaba previsto. A Coz obviamente non so non protestou senon que capitanea con entusiasmo a cortina de fume das pensións dos seus directivos. ( O cal non quere dicir que estas non sexas indignantes e inxustas) Por outro lado parece ser que pese a recibir cartos a esgalla da Xunta a Coz ten problemas económicos coma todos os medios. Vale, coma todos non. Comeza a campaña electoral e seguro que lle van caer moitos carto máis da Xunta. De momento xa volveu a acelerar o ventilador para espallar merda sobre o BNG e a competir en nivel de insultos contra ZP con El Mundo. Ao final a Coz vai morrer de éxito: cando sexa indistinguible del Mundo ou La Razón para que a van mercar os seus lectores? Mellor mercar os orixinais que non unha imitación de provincias. Madrid e España ante todo!

Remato cunha selección de artigos que tratan os dous temas en extenso e mellor ca min.

SOBRE AS CAIXAS

http://afuradadotrasno.blogspot.com/2011/10/certificado-de-defuncion-galiza-quere.html

http://afuradadotrasno.blogspot.com/2011/10/galiza-quere-saber-2.html

http://afuradadotrasno.blogspot.com/2011/10/un-turco-en-vigo.html

http://nosquedaportugal.blogspot.com/2011/10/nunca-mais-ncg.html

http://xmeyre.blogaliza.org/2011/10/02/o-roubo-improtestado/

SOBRE A PUTA COZ

http://www.prnoticias.com/index.php/prensa/209-ojd-/10068153-ojd-junio-los-diarios-regionales-se-desploman

http://xmeyre.blogaliza.org/2011/09/27/sobre-a-crise-de-lvg-fora-lvg-dos-centros-de-ensino/#comments

tamén en Galizauberalles

525 anos de Doma e Castración

O venres da semana pasada pechaba A Nosa Terra. Escolleu un bo mes para tal feito pois este mes de setembro cumprironse 525 anos do proceso de Doma e Castración do reino de Galiza. Precisamente debido a iso os rapaces de Seioque pecharon o seu blogue por ter cumprido a súa labor de lembrarnos semellante aldraxe. En honor os compañeiros de Seioque reproduzo aquí os feitos tal e como eles os contaron. Outro día xa puntualizarei en profundidade o proceso en si. 

GUERRA COM CASTELA (1475-1486) E SUBMETIMENTO DE GALIZA.

1475
À morte de Herinque III de Galiza e IV de Castela (1474) é proclamado rei de Galiza dom Afonso V de Portugal em Tui, Baiona, Vigo, Redondela e Ponte Vedra, apoiado por Pedro Madruga.

1476
Tira-se-lhe ao reino de Galiza o direito de votar nas Cortes. No seu lugar votara Samora.

1479
Tratado de paz entre Portugal e Castela. Isabel a Católica, irmá de Henrique III é aceite por Portugal como rainha de Galiza, em prejuízo da filha do rei, dona Joana, casada com Afonso V de Portugal. Os galegos ficam sós contra Castela.

1480
Galiza é ocupada militarmente pola “Santa Hermandad”, corpo dependente da rainha de Castela.
O Real Conselho (de Castela) atribui-se o poder para nomear os escrivaos na Galiza. Isto provocará que para ser escrivao haja que saber castelhano.
A rainha de Castela nomeia um governador, Fernando de Acunha, e um corregedor (justiça maior), Garcia López de Chinchilla, ambos castelhanos, com poderes absolutos sobre a Galiza.

1482
O sistema de medidas castelhano é imposto em Galiza: a libra de Ávila e a medida de Toledo.

1483
Cai o Marechal Pardo de Cela na sua fortaleza da Frouxeira.

1485
Cai Saavedra no seu castelo de Cal da Loba em Cospeito.

1486
Cai a última praça galega que resistia a Castela: Ponferrada, defendida por Rodrigo de Castro, conde de Lemos.
Morre em Castela em estranhas circunstáncias Pedro Madruga.
A rainha de Castela visita Galiza em outono.
Os concelhos som “vendidos” a regedores perpétuos.
Os nobres galegos som obrigados a ir à guerra de Granada ou ao exílio, incluídos os que se venderam a Castela.
Santiago deixa de ser patrom de Galiza.

1480-1486
Galiza é dividida em cinco províncias por Castela.

1493
Som proibidas as reunions de muitos indivíduos e as que fossem de mais de um dia, com o fim de evitar conspiraçons contra Castela.

1500
Som proibidas as ligas, confederaçons e bandos, e acudir ao chamamento dos nobres.

1483-1540
A igreja galega com todos os seus mosteiros perde a autonomia e passa a depender das ordens religiosas castelhanas. Isto terá duas consequências principais: a evasom de capitais e a imposiçom do espanhol como língua litúrgica.

1562
A Inquisiçom Castelhana é introduzida em Galiza.





Tamén en Galizauberalles

Do Códice e a Ledicia de Don Santiago

O roubo do Códice Calixtino este verán serve como metáfora perfecta da disolución de Galiza. O Calixtino foi redactado na era compostelá cando a cidade do apóstolo era o centro dunha Galiza que a falta dun termo mellor podemos chamar consciente de si mesma e dos seus intereses. Hoxe na que a aspiración única é ir tirando e ser mais español ca ninguén, sen importar o que custe nin que non se obteña beneficio ningún no proceso, van e rouban o Códice. Que mellor metáfora do que acontece! Cando eramos nós mesmos redactase unha guía de cómo chegar ata aquí. Agora que non somos nada róubana.

Por outra banda Don Santiago dono e señor de La Coz y de Galicia debe estar ledo coma un pícaro cando lle din que non hai clase. Este verán desapareceron Galicia Hoxe e Xornal co que o galego desapareceu dos kioscos. O “Señor de las habichuelas” sigue afogando o galego canto pode e dándolle cartos a La Coz e no horizonte aparece Rajoy como aniquilador do estado das autonomías e defensor do “acosado castellano”. Don Santiago ten motivos para estar ledo.

En fin parece que non queda esperanza ningunha. Eu así o creo. Poren pódeme a faceta de historiador: alguén terá que contar como acaba todo. Ou noutras palabras: estamos de volta!

Tamén en Galizauberalles

Vai un, quedan dous!

Chegou e pasou o primeiro dos tres luns negros. Quedan dous. Neste podemos recorrer as obviedades de sempre: puido ser peor, a conxuntura ou que a cada quen lle guste máis... A verdade é que a hostia para o BNG foi gorda. En canto o PSOE todo marcha segundo o previsto. Desde o día seguinte das xerais de 2008 hai un ruxe-ruxe continuo nos medios que di que o PSOE camiña cara a súa disolución. O culpable e a solución disto é para uns que o PSOE se vendeu o separatismo e debe voltar a senda da Nación, ou sexa España, mentres que para outros é porque se volveu moi xacobino e debe ser máis federal. A verdade é que calquera o sabe. O único claro e que neste momento España é azul e camiña a ser SO AZUL.

Por outra agora que todos teiman en descubrir se influíu no resultado, ou non, Democracia Real Ya! eu reafírmome en que aínda é cedo para sabelo no senso de como afectou a esquerda. No caso da dereita esta claro que como tantas veces anteriores as acampadas déronlles o empurrón que precisaban: agora si que a esquerda esta dividida, agora si que hai que parar a revolución!

Remato cuns apuntamentos:

-         a dubida de quen é a cuarta forza, entendendo como tal unha e non voto en branco/nulo, decantouse a favor de esquerda unida. Hai que foderse!

-         A miña querida Converxencia XXI obtivo un concelleiro en Tui. Terá que demostrar se son un partido de verdade ou a enesima forza local.

-         Menos mal que esta Bildu. A única boa noticia do día.

-         Por último cando se analizan os resultados sempre se pensa na suba do PP. Poren se  se analizan mais polo miúdo vese que non sobe tanto senón que se esfondan os outros. Non teño os datos para toda Galiza poren pasáronme uns da Mariña que dan para reflexionar. Os datos aquí.

Tamén en Galizauberalles

En vísperas do primeiro de tres luns negros

Un dos problemas que sempre presentan as eleccións autonómicas e municipais e que sempre son enfocadas como primeira ou segunda volta das xerais segundo coincida o clima político de cada momento. No caso de Galiza, que ten a capacidade de convocar eleccións autonómicas motu proprrio, a situación non cambia limitándose a trocar o concepto de volta das xerais polo das autonómicas. Isto leva a que as campañas electorais teñan sempre o foco posto en que vai ser o presidente do goberno central que no que ocorre realmente en cada lugar. Alomenos a nivel de prensa.

Estas eleccións constitúen o mellor exemplo do dito anteriormente. Os chamamentos para botar a Zapatero duns van acompañados dos de parar a dereita doutros. Curiosamente os ciclos de renovación das 13 autonomías de réxime común responden mimeticamente a estes plantexamentos tan aberrantes. Eu non entendo que terá que ver quen senta ou sentará o cu na Moncloa con que o vai sentar en Baleares por exemplo. Cousas de ser un malvado nacionalista, supoño.

Outra das cousas que implica esta campaña-volta das xerais é que as propostas máis importantes sempre son para cando se chegue a Moncloa ou que viran delas. Parece como se autonomías e concellos non pintasen nada. Bueno, na mentalidade do PP e da metade do PSOE que aspira a que Zapatero desapareza canto antes para liquidar o pouco de federalista que queda no partido así é. Os alcaldables son os únicos que as veces fan algunha proposta orixinal. Claro que as desta campaña son unha loita por ver quen di a verdade demagóxica mais grande: por exemplo esta promesa repetida por todos de que os impostos non van subir senón que baixaran, que a austeridade xa o amaña todo.

Aquí en Galiza as perspectivas non son mellores. Estamos entre dúas opcións lamentables:

• que os bipartitos repitan e continúen nesa agonía eterna que so lle da folgos os socialista
• que os Negreira, Porro, Conde Roa, Telmo Martín e compañía gañen e barran o pouco galego que queda nas cidades e consoliden o PP para sempre.

Por último alguén dira que debo falar dos de Democracia Real Ya. Teño pouco que dicir. Eu non vou ir de listo, como agora os xornalistas, dicindo que se vía vir. Eu non o vía. En que quedara todo e se vai influír nas eleccións? Non o sei. So espero que non se cumpra a norma histórica que se repite en España cada vez que sae unha mobilización deste tipo: a esquerda esfarelase, a dereita mobilizase aínda máis e gaña dun xeito ou doutro para anos e anos.

Para rematar déixovos co que parece o manual de campaña de PP, PSOE e algúns dos portavoces dos de Democracia Real Ya:

1. Principio de simplificación y del enemigo único. Adoptar una única idea, un único símbolo. Individualizar al adversario en un único enemigo.2. Principio del método de contagio. Reunir diversos adversarios en una sola categoría o individuo. Los adversarios han de constituirse en suma individualizada.3. Principio de la transposición. Cargar sobre el adversario los propios errores o defectos, respondiendo el ataque con el ataque. «Si no puedes negar las malas noticias, inventa otras que las distraigan».4. Principio de la exageración y desfiguración. Convertir cualquier anécdota, por pequeña que sea, en amenaza grave.5. Principio de la vulgarización. Toda propaganda debe ser popular, adaptando su nivel al menos inteligente de los individuos a los que va dirigida. Cuanto más grande sea la masa a convencer, más pequeño ha de ser el esfuerzo mental a realizar. La capacidad receptiva de las masas es limitada y su comprensión escasa; además, tienen gran facilidad para olvidar.6. Principio de orquestación. La propaganda debe limitarse a un número pequeño de ideas y repetirlas incansablemente, presentarlas una y otra vez desde diferentes perspectivas, pero siempre convergiendo sobre el mismo concepto. Sin fisuras ni dudas. De aquí viene también la famosa frase: «Si una mentira se repite suficientemente, acaba por convertirse en verdad».7. Principio de renovación. Hay que emitir constantemente informaciones y argumentos nuevos a un ritmo tal que, cuando el adversario responda, el público esté ya interesado en otra cosa. Las respuestas del adversario nunca han de poder contrarrestar el nivel creciente de acusaciones.8. Principio de la verosimilitud. Construir argumentos a partir de fuentes diversas, a través de los llamados globos sondas o de informaciones fragmentarias.9. Principio de la silenciación. Acallar las cuestiones sobre las que no se tienen argumentos y disimular las noticias que favorecen el adversario, también contraprogramando con la ayuda de medios de comunicación afines.10. Principio de la transfusión. Por regla general, la propaganda opera siempre a partir de un sustrato preexistente, ya sea una mitología nacional o un complejo de odios y prejuicios tradicionales. Se trata de difundir argumentos que puedan arraigar en actitudes primitivas.11. Principio de la unanimidad. Llegar a convencer a mucha gente de que piensa «como todo el mundo», creando una falsa impresión de unanimidad Por Joseph Goebbels (1897-1945), Ministro de Propaganda del gobierno de Adolf Hitler. Tamén en Galizauberalles