O que esconden as cifras da EPA

Heder envíanos unha anotación que nos axuda a comprender mellor a realidade escondida tras a cifras da EPA. Por certo, e antes de deixarvos con Heder, outra cifra económica: o IPC ou inflación acumulada do periodo 2000-2010 foi do 31,8% para que despois digan que os recortes dos soldos non son para tanto que temos unha inflación moderada. Sen máis, Heder:

"Creo que resulta interesante saber qué significa exactamente ter unha taxa de paro do 21.52% e case cinco millons de parados según a enquisa de poboación activa ( que é de onde se quitan as cifras oficiais).

 O punto que precisa aclaración é qué estamos contando como parado. Moita xente pensa que os datos de paro se refiren ao paro rexistrado (persoas inscritas como demandantes de emprego) ou incluso a persoas en idade de traballar que non teñen un contrato oficial. Quenes así pensan, cren que habería que descontar destas cifras de desemprego as persoas que traballan "en negro", sexa en traballos por conta allea sen contrato, sexa en pequenas actividades autónomas (clases particulares, limpezas en fogares...).

 Pero a enquisa de poboación activa non se refire a ningún destes dous conceptos cando fala de persoas desempregadas. O regulamento que define o concepto de desemprego é o seguinte:
http://www.ine.es/epa02/reg1897_2000.pdf

Compre salientar algúns puntos clave deste regulamento:
1º- Para estar desempregado non é requisito estar rexistrado como demandante de emprego.
2º- Os tres requisitos que se deben cumplir son:
* Non ter traballado nin sequera 1 hora a cambio de remuneración en metálico ou en especie durante a semana anterior á de referencia ( se traballas 1 hora e te dan algo a cambio estás ocupado)
* Ter feito algunha xestión activa para buscar emprego nas últimas 4 semanas ( renovar a inscripción na oficina de emprego NON é unha xestión activa, e as persoas que non fixeron xestions de busqueda nas últimas catro semanas son inactivas)
*Estar dispoñible para empezar a traballar nun prazo de 2 semanas ( as persoa que por responsabilidades familiares, estudos, incapacidade transitoria ou calquera outro motivo non poidan empezar a traballar como máximo en 2 semanas son inactivas)

Observemos que as preguntas refírense á realización de traballo e non ao feito de ter un contrato. Contra o que moitas persoas pensan, en xeral os informantes SI recoñecen ter actividades polas que non cotizan e incluso ter empregos por conta allea sen contrato.

Por todo o anteriormente dito, as cifras de desemprego no caso do estado español son absolutamente dramáticas, xa que habería que engadir a elas para ter  o número de persoas que desexan traballar e non poden a aquelas que estudan para tentar ter un traballo, as que están enfermas no momento da enquisa, as que levan tanto tempo buscando que  nas últimas catro semanas non fixeron ningunha xestión de búsqueda, as que realizan pequenas actividades remuneradas claramente insuficientes para vivir, as que se encargan do coidado de familiares e non poden empezar a traballar ata buscar a alguén que os sustitua...

A maioría destes datos están dispoñibles cos resultados completos da enquisa de poboación activa, que, ademáis da taxa de paro, aporta moitísima información sobre o mundo laboral. Recomendo por tanto non quedarse cos titulares dos periódicos e buscar os resultados completos ou, incluso, os microdatos, que están dispoñibles na web do ine no seguinte enlace.
http://www.ine.es/prodyser/micro_epa.htm
O primeiro enlace da páxina explica a grandes rasgos a metodoloxía seguida e as definicións utilizadas, polo que recomendo encarecidamente a sua lectura antes de facerse unha idea dos resultados."

Tamén en Galizauberalles

Consecuencias

A desfeita das Caixas e a fusión – absorción do Pastor van ter unha serie de consecuencias económicas e políticas que xa se poden albiscar no horizonte pese a teima dos medios por botar por fóra falando das indemnizacións, do malo será, de que estamos gafados etc.

- Desde o punto de vista económico está claro que as novas entidades van reducir plantilla co que se van perder postos de traballo con todas as consecuencias que iso supón. Así mesmo van pagar os seus impostor na nova sede: Madrid como non. A obra social vai desaparecer, e se ben nunca se caracterizou por facer moito pola cultura galega está claro que agora nada. Por outra banda calquera proxecto que non estea claramente imbricado nos parámetros madrileños en tódolos sentidos, incluídos os mentais, xa pode ir aforrando o esforzo de ir petar a porta das novas e fantabulosas entidades.

-Desde o punto de vista política as consecuencias están relacionadas co anterior. Non me refiro o custo político para Feijoo do que fala algun iluminado de “El País”. Xa esta debuxando a prensa afín un escenario no que as culpas caen sobre a maldade de ZP e dos mercados mentres “El Señor de las Habichuelas” aparece como un martir que loitou na medida das súas posibilidades contra a conxura dos señores das tebras. Refírome a que hoxe en día as campañas electorais custan cartos. Nese senso os distintos partidos piden créditos as diversas entidades. No caso galego o BNG tiña créditos coas dúas caixas. Esta claro que agora tanto o BNG como calquera outro partido que poida xurdir vai ter difícil senón imposible o acceso o crédito para organizar a súa campaña. Iso combinado coa desaparición dos medios menos comprometidos coa causa contraria a nosa implica un devalo seguro electoralmente.

Por último únome o coro de voces que pide nunha intervención do noso guía supremo que nos ten orfos da súa sabedoría. Por favor, Fale!

 Tamén en Galizauberalles

Manda Carallo coas Caixas e a puta Coz!

Ao final quedamos sen caixas tal é como estaba previsto. A Coz obviamente non so non protestou senon que capitanea con entusiasmo a cortina de fume das pensións dos seus directivos. ( O cal non quere dicir que estas non sexas indignantes e inxustas) Por outro lado parece ser que pese a recibir cartos a esgalla da Xunta a Coz ten problemas económicos coma todos os medios. Vale, coma todos non. Comeza a campaña electoral e seguro que lle van caer moitos carto máis da Xunta. De momento xa volveu a acelerar o ventilador para espallar merda sobre o BNG e a competir en nivel de insultos contra ZP con El Mundo. Ao final a Coz vai morrer de éxito: cando sexa indistinguible del Mundo ou La Razón para que a van mercar os seus lectores? Mellor mercar os orixinais que non unha imitación de provincias. Madrid e España ante todo!

Remato cunha selección de artigos que tratan os dous temas en extenso e mellor ca min.

SOBRE AS CAIXAS

http://afuradadotrasno.blogspot.com/2011/10/certificado-de-defuncion-galiza-quere.html

http://afuradadotrasno.blogspot.com/2011/10/galiza-quere-saber-2.html

http://afuradadotrasno.blogspot.com/2011/10/un-turco-en-vigo.html

http://nosquedaportugal.blogspot.com/2011/10/nunca-mais-ncg.html

http://xmeyre.blogaliza.org/2011/10/02/o-roubo-improtestado/

SOBRE A PUTA COZ

http://www.prnoticias.com/index.php/prensa/209-ojd-/10068153-ojd-junio-los-diarios-regionales-se-desploman

http://xmeyre.blogaliza.org/2011/09/27/sobre-a-crise-de-lvg-fora-lvg-dos-centros-de-ensino/#comments

tamén en Galizauberalles

POLÍTICA ECONÓMICA 1973-????

E mentres a esquerda onde anda? Convertida en progres que non fan nada.


Tamén en Galizauberalles2

Dunha desfeita a outra

Mentres o Consello escolar rexeita o decretazo 2.0 (1,2) e aumentan as razóns para que o Enterrador dimita (o tempo que se manifesta como o que é: o enterrador). No horizonte aparece outra ameaza: a desaparición de R (1,2) como empresa galega e todo o que elo implica para a lingua. Pois non esquezamos que R ata agora é a empresa mais senlleira no uso da lingua galega demostrando que é tan útil e valida como calquera outra. Hai días que un non sabe moi ben que dicir nin se é posibel algun tipo de futuro que non pase pola desaparición de todo o que sexa galego. Hoxe é un deses días.

Tamén en Galizauberalles

AO PASAR POR AQUÍ: PENSAMENTOS SOBRE A CRISE.

Mentres se suceden as novas económicas de máis distinto signo e con elas as analises (1, 2, 3, 4) Xopau envía a s3eguinte colaboración sobre economía:

" Poida que non haxa pior cousa que un home de letras metido a economista e sobretodo coa que está caíndo. Porén, por isto último é precisamente polo que moitos vamos ocupando unha parte cada vez máis importante do noso tempo en matinar na manida crise. Cercados pola multitude de datos e opinións, escasamente damos articulado un discurso coerente o que, con todo, non nos impide ollar a realidade cotiá e repensala á luz do que acontece. Son pois os que seguen xuízos sen valor científico pero que en canto parten da realidade terán que ser ou confirmados ou negados.

Moitos actores e difícil conxunción de todos eles. Irei debullando unha serie de reflexións e preguntas que creo se corresponden co que pensa unha parte importante do que poderiamos chamar a clase media  intelectual máis ou menios de esquerdas, máis ou menos nacionalista. Non se olvide o lector de que eu falo sempre dende a periferia da periferia, acó no Norte.

 Por orde cronóloxica de aparición en escena, e despois das folgas da semana pasada, poderiamos comezar cos sindicatos. Un obsevador foráneo creo que principiaría por preguntarse por que no Estado hai dous sindicatos se dan até as roldas de prensa xuntos. Todo parece indicar que se intenta ocultar o feito de que un sistema democrático europeo é tremendamente deficitario se o panorama sindical se reduce a unha única opción, porén esta é a realidade de facto que hai en España. Se ademais esta organización é vertical, pois moito pior, e non creo que un sindicato que con catro millóns de parados non convocou unha folga xeral poida merecer outro apelativo. Aquí vén un dos meus temas preferidos que se pode resumir como segue: neste Estado as partes incumplen manifestamente a tarefa para a que están creadas, e se isto sucede así o suposto diálogo é sempre falso pois carece de tensión. Non temos  un presidente do goberno dirixindo a UXT, pero todo chegará. O tan traído e levado diálogo social e esta pax permanente dos últimos anos non se corresponde coa realidade de moitos traballadores que todos coñecemos a cotío. Existe no Estado Español un desfase enorme entre a puxanza económica e a súa incidencia na mellora social. Despois de case quince anos de mellora económica ininterrumpida, a miña xeración segue, a nivel económico e de protección social, sendo deficitaria a respecto da de meus pais. Tamén é curioso que a patronal pida o mesmo en situación de crise que cando o Estado disfrutaba dun dos momentos de maior puxanza económica, ao igual ca os sindicatos, o que sen dúbida fala dunhas políticas fosilizadas e alonxadas das dinámicas económicas reais.

 Sigamos co papel da oposición e do goberno. En España o único pacto posible é o antiterrorista e o resto é sempre unha cortina de fume. Cando un goberno apela ao pacto é porque está perdido electoralmente, co que a oposición (a de verdade, isto é, a que o vai sustituir) é imposible que firme nada nesas circunstancias favorábeis. O pacto de ZP tiña que ter sido ao comezo da lexislatura e non agora. En canto ao PP, non ofertou absolutamente nada, nen o vai facer mentres as enquisas lle dean unha vitoria folgada. De conseguir gañar sen programa estariamos ante un goberno cun cheque en branco para catro anos e cun clima onde xa todo o mundo aceita que a recuperación pasa polo recorte social e polo recorte territorial (redución das competencias autonómicas baixo a trampa dunha suposta redución funcionarial). O debate sobre o cambio de modelo produtivo está xa case ausente, e son dos que opina que de darse seriamente pasaría por cousas tan desagradábeis para a xente coma a enerxía atómica, etc. A nivel galego o espectáculo non pode ser máis lamentable: un goberno que gañou as eleccións coa promesa demagóxica de solucionar a crise (cousa imposible) non artellou neste primeiro ano nen unha soa medida de calado económica. Evidentemente, e a risco de semellar teórico do Partido Popular, aquí cómpre unha reflexión sobre o papel das Autonomías e do Estado cando os seus gobernos non coinciden. O sistema, ou se artella federalmente e se botan adiante as competencias, ou permite un escudarse permanente no outro que non beneficia a nada nen a ninguén, salvo aos que se presentan ás eleccións. Neste senso son tremendamente gráficos algúns discursos de Xaime Pita ou de Feijoo dignos do mellor independentista de Euskal-Herria.

 O seguinte grupo que traerei a colación é o dos autónomos. Esa inmensa maioría nos países ricos, clase moitas veces de referencia social e que no caso galego presentan características que eu considero endémicas, aínda que a visión que através do cinema e da literatura teño do triunfador americano fai que encontre entre ambos enormes semellanzas. Sen dúbida o noso capitalismo tende por desgraza ao modelo anglosaxón e non ao renano. O principal problema que se presenta cunha gran parte dos autónomos é o da súa implicación e imbricación no sistema do Estado, e isto moitas veces vén derivado dunha formación intelectuial e empresarial pobrísima da meirande parte deles. Neste senso, a súa aspiración é a de estar fóra do sistema estatal, pero non no sentido neoliberal senón no sentido que poden ter as clases do rural. Que un señor como Adolfo Domínguez, que vive exclusivamente da clase media, poida pensar que a solución da crise pasa por medidas que o único que fan é reventar esa clase media só pode ser clasificado de patético. Igualmente patético é que xente que xa comeza a mover capitais máis ou menos considerábeis a nivel local non sexa capaz de ver as consecuencias que a macroeconomía e as políticas estatais e mundiais puideron ter sobre o seu negocio, e continúa a reducir todo á súa unívoca e inquebrantable vontade de traballo (fan excepción cos gobernos do PP pero maiormente renegan da política). A cousa, se se analiza en termos máis serios, trae consecuencias patética,s como que a única medida diversificadora do capital que coñece a meirande parte do empresariado galego é a inmobiliaria coas consecuencias que agora se ven, un depender permanente das xestorias, unha desconfianza xeral dos mecanismos macroeconómicos, subvencións, etc, que impiden a moitas empresas seguir medrando… Nun ton algo máis simpático poderiamos dicir que o pior foi para os fillos destes autónomos, a moitos dos cales non se lles deu opción nen de escoller carreira: dereitiños para Compostela facer Empresariais…

 Continuando con estes temas encontrámonos ademais cunha clase moi pouco flexible. A deflación nunca chega a Galiza, os pisos continúan sen baixar e hai unha sensación de que a idea é: “a crise págala ti”, isto é, a menos clientela, aumento de prezos en moitos sectores (non me vou encerillar co da inflación porque o que está claro e que non se corresponde co que o consumidor ve todos os días). Esta flexibilidade traerá moitos problemas a medio prazo coa xeralización das compras por Internet e a pouca pericia dos autónomos locais para competir en prezos, mantendo unhas marxes que permitiron levantar patrimonios dunha certa entidade nun tempo record partindo, por exemplo, dunha única zapataría.

 Relacionado co anterior poderiase falar dunha falta de creatividade sen parangón. Os rapaces do noso país montan bares e as rapazas peluquerías: no meu concello de 3000 habitantes, seis de mulleres e unha de homes…

 Nas vilas do noso país hai ademais unha sensación de que a burguesía non é tal senon máis ben unha continuidade da fidalguía caída no XIX. Son unha clase tremendamente estable que raramente se precipita á nada nunha xeración, o que fala de inversións moi pouco arriscadas e innovadoras. Probablemente o batacazo no sector inmobiliario que sofremos sexa o primeiro grande problema ao que se enfronta toda a burguesía galega, pois toda enfocou o seus capitais a eses sectores. As reflexións e posteriores feitos que se deduzan disto poden ser o movemento social máis interesante de seguir nos próximos anos.

 Sorprende asimesmo ver como as empresas que máis ou menos foron prosperando nos últimos anos non traduciron ningunha das súas melloras ao plano social, mantendo a xente en condicións de lumpen: sen vacacións, xornadas de máis de dez horas, sobres con diñeiro negro para pagar, contratos de prácticas perpetuados no tempo, etc. Non quixera deixar de notar que todo isto conta coa pasividade dos sindicatos, as inspeccións de traballo e facenda e a xestión eficaz das Asesorías deste país que se están chinando e son quen sustitúen en último termo a sindicatos e patronal. Cando falo fáigoo de prácticas xeralizadas en empresas que aínda que son familiares están xestionando capitais nada despreciables.

 Na cuestión do diñeiro negro cómpre aínda falar de que moitas destas empresas fornecen traballo aos seus empregados que logo son autónomos en negro durante as fins de semana. Xente toda ela preocupadísima polos soldos dos funcionarios, mais instalada na fraude permanente. É tamén tarefa de todos que estes casos saian á luz e as deducións fiscais para os que denuncian deberían ser importantes." CONTINUA MAÑA...

Tamén en Galizauberalles

O home milagre e a Apocalipse financeira

Nestes días nos que uns se converten en profetas da Apocalipse financeira e o debate sobre o pacto de tódolos pactos quedou en mais do mesmo, e o home milagre volve a saír a escena gustaríame mencionar un par de cousas:
En primeiro lugar os ingresos por privatizacións dalgunhas empresas publicas durante o goberno do PP:
(Todos os datos en millóns de euros)

Gas natural: 215,6
Telefónica: 3.637,9
Repsol: 1.011,9
Aldeasa: 273,7
Endesa: 10.325,4
Aceralia: 794,2
Argentaria: 2.276,3
Tabacalera: 1.722,1
Indra: 437,1
Rede Eléctrica: 340,8
TOTAL: 21.035  millóns de euros. Se falamos de porcentaxe sobre o PIB (so de 1996 a 1999) 6,3%

A todo iso hai que sumar os fondos europeos achegados por diversas vías. Co cal a celebre frase "El milagro soy yo" nin a panacea da baixada de impostos son a xustificación única da bonanza económica dos noventa en diante ata a crise do 2008. Tendo en conta o anterior e que os fondos europeos rematan na maioría de partidas no 2013 mentres se reducen significativamente nas outras, a min gustaríame saber como o PP vai conseguir a cadratura do círculo de baixar os impostos, manter os gastos imprescindibles do Estado (como os sociais) e tirar da recuperación económica. E digo PP por dous motivos: o desconcerto do PSOE é evidente, e polo tanto sería bo que os que presumen de ser un milagre económico e goberno vindeiro comezasen a aclarar algo o que pensan facer. Ou as súas únicas opcións son baixar os impostos e redución de salarios? Se o PP quere ser unha alternativa seria (cousa que dubido, pois esta moi cómodo sendo o dono patrimonial do Estado) debería empezar a dicir algo.

Por outra banda, e como dixo Iñaki no seu novo e recomendable programa Hoy:
España non é unha economía comunista. Tal vez sería hora de ir deixando de esperar que o goberno o faga todo como se dun plan quinquenal se tratase.

Tamén en Galizauberalles.

Medida para acabar co déficit

Por motivos varios esta semana non podo poñer unha anotación propia, porén aproveito para difundir un artigo tomado do blogue de Anasagasti (aqui no seu contexto orixinal):

" MEDIDA PARA ACABAR CON EL DÉFICIT

Esta asociación de inspectores ha presentado un plan para recaudar 100.000 millones de Euros en 3 años, mediante un plan especial de la agencia tributaria, y lo más interesante CON UN COSTE PRESUPUESTARIO CERO. Las medidas que se proponen es el aumento de la paupérrima plantilla de la agencia tributaria, una mejora de los procedimientos, mejora de los programas informáticos y reformas legales que doten a los agentes de la AEAT de los recursos legales necesarios.

El coste de este plan se cifra en un 5% de lo recaudado. Esto permitiría que España se pusiera al mismo nivel de fraude fiscal que el resto de países del entorno ya que el fraude fiscal actual se cifra en torno al 23 % del PIB, una cifra de vergüenza.

La población Española en general está harta de ver cómo mientras la clase media "frita" a tributos, y procedimientos de inspección, aparecen en las noticias escándalos de corrupción y como las personas con más recursos son los que menos pagan (en clara referencia a las SICAV). Como hemos visto todos, el gobierno tratando de reducir el déficit ha aumentado los impuestos, intentando recaudar unos 10.000-11.000 millones de Euros más.

Desconozco el motivo por el cual (aunque me lo imagino) los gobernantes tienen miedo, de meter mano a esa bolsa de fraude fiscal y máxime sabiendo que con ello se reduciría buena parte del déficit. Es cierto que con la situación actual de recesión económica, si no existiera toda esa bolsa de economía sumergida estaríamos enfrente de una revuelta social.

Recientemente ha salido otro estudio, que indica que si España se pusiera al nivel de la media de la UE, en economía sumergida, se crearía 2,5 millones de puestos de trabajo, que en el contexto actual no creo que fueran mal recibidos en las listas del paro ni en el presupuesto de la seguridad social.

Ustedes tienen la oportunidad de terminar con esto, si no puede ser mediante la corrección en el presupuesto, y la oferta de empleo público de la AEAT, es mediante la iniciativa de una ley que recoja lo dispuesto en este plan.

¿ACASO CREEN QUE ESPAÑA VA A SALIR DE DONDE ESTÁ, CON UN CRECIMIENTO ECONÓMICO SOSTENIDO, CON UN 23 % DEL PIB DE ECONOMÍA SUMERGIDA?. ¿NO CREEN QUE SERÍA BUENO APROVECHAR LA CRISIS PARA LIMPIAR LA BOLSA DE ECONOMÍA SUMERGIDA DE NUESTRO PAÍS?.¿NO ESTARÍAN DISPUESTOS A ACABAR CON EL FRAUDE FISCAL Y TERMINAR CON BUENA PARTE DEL DÉFICIT?."

Humor???

As caixas, versión n

- Viches as caixas?
- Que caixas?
- MERDAAAAAAAA!

O anterior é un chiste privado e absurdo, co cal so tiña certa graza/sentido para os que coñecíamos todo o asunto, que compartíamos os meus amigos da universidade e mais eu a fins dos noventa. Canto mais se debate sobre o futuro das caixas mais me convenzo que este é igualiño o chiste anterior. Un asunto privado e absurdo que so entraña certo sentido para eses poucos que coñecen tódolos datos e teñen tomada a decisión hai tempo. Podería engadir moitas mais ligazóns sobre o asunto porén creo que vou centrar o asunto nunhas poucas.

- Antón Losada preguntándose polo gran enigma existente ata agora: Cal é a verdadeira situación financeira das caixas e que esta en xogo en termos de cartos contantes e soantes. (1,2)

- Xavier vence explica as razóns do Banco de España para fusionar caixas.(3)
- Artigos de opinión da Coz laiándose pola posible desaparición das caixas (para ir preparando o persoal e que pareza que a Coz se preocupa) (4,5)

- E para rematar informacións da Coz cumprindo a súa función de verdadeiro DOG, pois o que ela di si se cumpre non como no DOG oficial. (6,7,8,9)

Visto todo o anterior que mais podo dicir?
Primeiro, para min o tema esta pechado.
Segundo, espero que o nacionalismo en xeral tome boa nota e lle saque algún rédito a esta desfeita.