Amosando publicacións coa etiqueta Fonte externa. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Fonte externa. Amosar todas as publicacións

martes, 17 de xaneiro de 2012

Dicionario

Chegan novos tempos. Hai que adaptarse. Para encaixar mellor no próximo escenario, é imprescindible saber idiomas. Este blogue comeza aquí unha nova serie de entradas, abertas e ampliables, para entender a neolingua do futuro que xa está aquí.

Empezamos cunha lista de sinxelas expresións habituais traducidas do galego ao neoliberal. Moitas xa lle resultarán familiares: popularizáronse estes días, outras importáronse hai anos. Aí van:

Non diga “recesión”, diga “crecemento negativo”.
Non diga “recorte”, diga “aforro”.
Non diga “traballo”, diga “emprego”.
Non diga “patronal”, diga “organización empresarial”.
Aínda que é mellor que non diga “empresario”, diga “emprendedor”.
Non diga “garantido con fondos públicos”, diga “subvencionado”.
Non diga “privatizar”, diga “profesionalizar a xestión”.
Non diga “universal e gratuíto”, diga “café para todos”.
Non diga “servizo público”, diga “gasto”.
Non diga “fiscalidade regresiva”, diga “aforro para as familias”.
Non diga “abaratar o despedimento”, diga “facilitar a contratación”.
Non diga “convenio colectivo”, diga “rixidez nas relacións laborais”.
Non diga “os beneficios da banca”, diga “a tranquilidade dos mercados”.
Non diga que “o noso poder adquisitivo estivo por baixo das nosas necesidades”, diga que “vivimos por encima das nosas posibilidades”.
Non diga “universidade”, diga “viveiro adaptado ás necesidades do mercado laboral”.
Lembre que sindicatos e funcionarios non teñen “dereitos”, teñen “privilexios”.
E mentalícese; vostede non é “pobre”, é “clase media”.
Tampouco é “cidadán”, é “cliente”, “consumidor” ou “usuario”.
E non diga “foderse”, diga “adaptarse”.
A lingua neoliberal comparte raíces co idioma neocón. Tamén lle convén coñecer algunhas expresións coloquiais do neocón.
Non diga “violencia machista”, diga “violencia na contorna familiar”.
Ou substitúa “colexio privado”, por “centro educativo de libre elección”.
Este glosario irá medrando coas súas achegas. Moitas grazas.


martes, 26 de outubro de 2010

Alemaña como problema

Artículo publicado por Vicenç Navarro en el diario digital EL PLURAL, 31 de mayo de 2010

Este artículo señala que, en contra de lo que se está indicando en los mayores fórums donde la sabiduría convencional se reproduce, la causa mayor de la crisis de la eurozona no está en la “exhuberancia” de gasto público y “excesivos” salarios de los países periféricos sino en la escasa demanda doméstica existente en los países situados en el centro de tal zona, y muy en especial Alemania. El estancamiento de los salarios (con disminución de la rentas del trabajo) consecuencia de las políticas de los gobiernos Schröder y Merkel, ha creado un enorme problema de demanda, siendo las exportaciones el único motor de la economía de aquel país. El gran crecimiento de las rentas del capital en Alemania y su gran dependencia en las exportaciones ha significado una gran concentración de capital que se ha utilizado, no en mejorar la masa salarial, sino en exportarla a otros países comprando deuda externa de los países periféricos e inyectando liquidez en los bancos de estos países enormemente endeudados. La crisis actual, con las demandas de austeridad en los países periféricos es el intento de los bancos centrales de recuperar sus fondos. La ayuda de la UE y del FMI es un préstamo a los estados para que paguen sus deudas a aquellos bancos.

Estamos viendo estos días la gran presión que el establishment europeo –el Consejo Europeo, la Comisión Europea y el Banco Central Europeo- y la gran mayoría de medios están ejerciendo sobre los países periféricos –Grecia, Portugal, España e Irlanda- para que impongan políticas de austeridad, reduciendo déficits y deuda pública, y bajando salarios, a fin de salir de la Gran Recesión que la eurozona está sufriendo. El gran error de esta estrategia de presión es que asume erróneamente que el problema en que se encuentra la Eurozona lo han creado estos países con sus despilfarros y su falta de disciplina fiscal, lo cual es fácil de mostrar que no es cierto. Ni existe un despilfarro de gasto público en aquellos países (todos ellos tienen los gastos y empleos públicos más bajos de la UE-15), ni sus salarios son exuberantes (están muy por debajo del promedio de la UE-15, independientemente del nivel de productividad que tengan).

El gran secreto, ocultado o ignorado por los grandes medios de información y persuasión, es que el problema de la eurozona no está en la periferia sino en el centro, es decir, en Alemania. La economía alemana ha estado en muy baja forma durante varios años. Sus salarios no han aumentado durante los últimos quince años, consecuencia de las medidas antisindicales de bajos salarios, tomadas por los gobiernos de Gerhard Schroeder –incluida la famosa reforma 2010- y de Angela Merkel, facilitadas también por la amplia disponibilidad de trabajadores procedentes de la antigua Alemania del Este y de inmigrantes procedentes del Este de Europa. Durante estos quince últimos años, sus inversiones han sido escasas (menores que en los países periféricos), su crecimiento económico muy lento (mucho más lento que los países periféricos) y su desempleo ha estado creciendo. En realidad, el crecimiento de su productividad ha sido menor que en la mayoría de los países periféricos, excepto España (ver mi artículo “El problema de la Eurozona no está en al periferia sino en el centro”, Sistema Digital, 27.05.10. También en mi blog www.vnavarro.org , sección Economía Política).

El descenso de las rentas del trabajo en Alemania ha creado un problema mayor de falta de demanda, consecuencia de la falta de crecimiento de la masa salarial (que ha disminuido como porcentaje de la renta nacional, consecuencia de que los salarios han crecido menos que la productividad). De ahí que el crecimiento económico alemán se ha basado, no en el aumento de la demanda doméstica sino en el crecimiento de las exportaciones, con la consecuente acumulación de euros (pues dos terceras partes de las exportaciones van a países de la eurozona, que pagan en euros) en la banca alemana.

¿Qué ha hecho la banca alemana con tantos euros? Varias cosas. Una de ellas es prestarlos a los países mediterráneos. El flujo de liquidez (dinero de los bancos alemanes a los españoles, por ejemplo) ha sido enorme. Este flujo ayudó a la banca española a establecer el complejo bancario-inmobiliario-industria de la construcción, un complejo altamente especulativo que creó la burbuja inmobiliaria y que fue el motor de la economía española. Otra cosa que hizo la banca alemana fue comprar la deuda externa a intereses elevados en el caso de los países mediterráneos. La mayoría de la deuda de estos países es propiedad de la banca alemana (y francesa). Y, por si fuera poco, el capital alemán además de lo anterior invirtió directamente en actividades especulativas de tipo inmobiliario en los países periféricos. Parte del destrozo de las costas españolas fue financiado con capital alemán.

Pero todo esto terminó. El colapso de las burbujas inmobiliarias y la crisis de las bancas estadounidense y británica, claramente conectadas con la banca alemana, crearon un gravísimo problema para esta banca. Y ahí está el quit de la cuestión. La gran austeridad que el establishment europeo está pidiendo es para asegurarse que la banca (incluyendo la banca alemana) no pierda sus beneficios. Como bien dijo el Premio Nobel de Economía, Joseph Stiglitz, la supuesta ayuda del Fondo Monetario Internacional y de la Unión Europea a los países periféricos es una ayuda a los bancos del centro (de Alemania y Francia). Se presta dinero a los estados periféricos para que puedan pagar a los bancos centrales. Éste es el gran secreto que los medios de persuasión también ocultan o ignoran. En realidad, todo podría haber ocurrido de una manera distinta si en el conflicto entre Gerhard Schroeder, Canciller de Alemania, y Oskar Lafontaine, Ministro de Economía y Finanzas, hubieran ganado Oskar Lafontaine. Lo que la izquierda –Lafontaine- quería era aumentar la demanda interna, mediante la subida de salarios y el aumento del gasto público. Fue Schroeder, próximo a la banca y al mundo de las exportaciones, quien ganó (causando la salida de Lafontaine del gobierno y del partido socialdemócrata). De haber ganado las izquierdas en Alemania, aquel país hubiera tenido un crecimiento económico basado en el crecimiento de la demanda interna, ayudando no sólo a las clases populares de Alemania, sino a toda la UE. Tal medida también habría corregido el excesivo saldo negativo de la balanza de pagos que tienen los países periféricos, origen, en parte, de sus problemas. Como bien dijo la Ministra de Economía del gobierno francés, la Sra. Christine Lagarde, “el problema actual es el estancamiento de la demanda en Alemania debido a que los salarios no han crecido. Es importante y urgente que crezcan”. No podía haberse dicho mejor.

La banca alemana, sin embargo, se opone rotundamente a que ello ocurra, no sólo en Alemania, sino a nivel de toda Europa. Y el BCE, el FMI y el Banco de España son los portavoces neoliberales más estridentes que se oponen a ello. Lo que éstos desean es que la banca no quede afectada negativamente, pues ha conseguido enormes beneficios a base de crear grandes cantidades de deuda, tanto pública como privada que ahora, sin embargo, se puede convertir en su gran vulnerabilidad. Nada menos que el secretario del tesoro del gobierno Obama, el Sr. Timothy Geithner ha pedido que se someta a la banca europea (y muy en especial a la banca de los países del centro de la Eurozona) a una prueba de estrés, como la que se realizó en EE.UU. De ahí que lo que los banqueros alemanes (y el BCE) quieren, por encima de todo, que se les pague, a costa de disminuir el gasto público y los salarios de los países, no sólo periféricos sino centrales, incluyéndose su propio país.

La solución alternativa es el aumento muy notable de la demanda (a base de aumentar la masa salarial y el gasto público), permitiendo una inflación moderada y que estimule el crecimiento económico, con el cual pagar la deuda, con el establecimiento, además, de bancas públicas que garanticen el crédito. Y a esto la banca dice que ni pensarlo, y todos los grandes medios de persuasión, a pies juntillas, dicen AMÉN. Los cinco rotativos más importantes del país han escrito editoriales apoyando las propuestas del Fondo Monetario Internacional, el centro (junto con el BCE) de la ortodoxia neoliberal hoy en el mundo. Y así nos va.



martes, 19 de outubro de 2010

O Modelo Burela triunfa no altar


Bernardo manda isto sacado da Coz para que non todo sexan malas novas:

9/10/2010

A parella de bureleses formada por Zahara Peinó e Fernando Eijo casou onte segundo o ritual das vodas de antano e coa lingua e a música galega como actores destacados
A igrexa parroquial parroquial burelense acolleu onte unha voda feito seguindo os parámetros do Modelo Burela. A cerimonia foi un éxito rotundo e tanto a parella, formada polos burelenses Zahara Peinó e Fernando Eijo, como os convitados gozaron dun rito moi ben preparada e que se saíu dos parámetros habituais.
Os mozos foron ataviados cun traxe tradicional galego preparado especialmente para o casamento e, como é tradición, a noiva fixo esperar na igrexa un bo tempo ao seu prometido. Xunto a eles, tamén portaron esta vestimenta os padriños, os nenos das arras e moitos dos convidados, ademais dos músicos da Banda de Gaitas Dambara, á que pertence Zahara.
A intención da parella é que a voda foise moi participativa e abofé que o conseguiron, gracias tamén á participación do párroco Ramón Marful, que colaborou en que a cerimonia gañase en espontaneidade. Ata cinco persoas (o director da banda, amigos e familiares) leron durante a misa e os convidados pouco tardaron en romper a aplaudir estas intervencións, cargadas todas elas de emotividade.
Tanto na misa como no banquete, a música tradicional galega e a lingua do país tiveron un papel preponderante, xa que tanto os aspectos propiamente litúrxicos como aqueles outros que engloba un casamento foron recitados en galego.
No apartado musical sobresaíu unha composición interpretada a dúas voces de xeito maxistral por Guillermo e Elia, o arranxo do canon de Pachebel para gaita e O meu amor , unha peza tradicional da illa lusa de Madeira cantada a capela e que serviu de despedida.
Á saída da cerimonia, no adro do templo escenificouse unha regueifa bailada, a cargo de dous solistas.



martes, 12 de outubro de 2010

Unha nación hai 500 anos?

Para celebrar o 12 de outubro como merece deixovos cun texto sacado de Xornal de Galicia:


Xosé Mª Lema
Catedrático de Historia
26-07-2010
"O presidente da Xunta de Galicia, na súa liña de facerse querer nos círculos madrileños que tanto frecuenta, acaba de pontificar que a nación española xa estaba conformada hai 500 anos. É dicir: cos Reis Católicos. ¡Home!, iso era o que afirmaba a Enciclopedia Álvarez de Ed. Miñón (Valladolid, 1963), da miña infancia, que tamén definía España como “una unidad de destino en lo universal” e contiña gloriosas biografías de José Antonio, Ramiro Ledesma e Onésimo Redondo. Non sei se o “noso” presidente, como na lingua, tamén pretende volver ó franquismo na interpretación da Historia de España, pero teño para min que tal visión está hoxe máis que desprestixiada, e el, como presidente de Galicia, debera estar algo máis informado. De primeiras, facerlle saber que o termo ‘nación’ tal como el o entende (=Estado), naceu coa Constitución francesa de 1791 e entrou coa de 1812 en España, e aplicalo a finais do século XV é un anacronismo impropio dunha persoa da formación que a el se lle supón. Copio dun manual escolar de Historia de España –autorizado pola Xunta de Galicia (espero que non o censure ou prohiba, tamén)– no tocante á unión dinástica dos Reis Católicos: “En 1469 tivo lugar o matrimonio de dous príncipes: Isabel de Castela e Fernando de Aragón. Isabel accedeu ao trono de Castela en 1474 e Fernando herdou a Coroa de Aragón en 1479, pero a unión das dúas Coroas era unicamente un vínculo persoal e dinástico, non se fusionaron os territorios. Cada unha das Coroas mantivo a súa personalidade, con leis e institucións propias e diferenciadas”. Un “vínculo persoal e dinástico”, ollo; é dicir, que Isabel só mandaba en Castela e Fernando só en Aragón (o ‘tanto monta’ ía por outro lado); cada Coroa coas súas cortes, leis e idiomas: todo ben parecido a un Estado confederado, que respondía máis á verdadeira tradición española do pacto fronte ao centralismo que despois se impoñería cos Borbóns no século XVIII en base ós modelos franceses (¡vaia paradoxo!). Tan por libre se gobernaban as dúas Coroas que Castela se reservou para si a conquista e colonización de América en exclusiva, apartando dela os súbditos da Coroa de Aragón. Tan por separado ían que, tras a morte de Isabel (1504), mentres a súa filla Juana pasou a reinar en Castela, Fernando seguiu sendo rei de Aragón ata a súa morte (1516), tendo tempo de tomar nova esposa (Germana de Foix) e ter un fillo dela: se este non morrese sería o herdeiro da Coroa aragonesa, e a ver onde quedaba entón esa flamante nación española de hai cincocentos anos.
Os Austrias tamén foron respectando cos seus máis e os seus menos esa especie de confederación das dúas Coroas, que, coa incorporación de Portugal (1580) con Filipe II, se converteron en tres. E agora unha dúbida que me asalta: ¿cal era máis “nación” española: a dos Reis Católicos de hai 500 anos sen Portugal ou a de Filipe II de hai 400 co territorio peninsular completo? Por certo, que Filipe II, segundo historiadores portugueses coma A. H. de Oliveira Marques, respectou de maneira aceptable as cortes, leis e idioma de Portugal sen tentar castelanizar este reino (tome nota, señor presidente), como tamén o fixo o seu sucesor Filipe III. A continuidade da unidade peninsular frustrouse sesenta anos despois cos intentos centralizadores de Filipe IV, engaiolado polos cantos de serea do Conde-Duque de Olivares, o seu valido: “Quero dicir, señor, que non se contente con ser rei de Portugal, de Aragón, de Valencia, conde de Barcelona, senón que traballe e pense como reducir estes reinos de que se compón España ao estilo e leis de Castela sen ningunha diferenza, que se a Vosa Maxestade alcanza, será o príncipe máis poderoso de mundo”.
Nin que dicir ten que este intento centralizador provocou en 1640 unha rebelión xeneralizada, e non só Portugal e Cataluña se ergueron na procura da súa independencia política, senón tamén Andalucía, Aragón e Navarra. ¿Quen son os verdadeiros separadores, señor presidente? Portugal recuperou a súa independencia en 1668 e desde aquela, temeroso do ‘imperialismo castelhano’, endexamais quixo saber nada de novas tentativas de unión peninsular. Cataluña non se independizou, pero quedou ferida e desconfiada de Castela ‘for ever’; en 1714 impoñeríase alí pola brava o centralismo castelán seguindo modelos que os Borbóns traían de Francia. En fin, mágoa que o ‘noso’ presidente aínda teña na mente un clixé tan anticuado como enganoso da Historia de España: visigodos >> reino de Castela >> España. Todo o que se aparte desta liña recta cualifícase de separatismo. Seguimos aínda sen aprender da Historia e repetindo os mesmos erros: o centralismo intransixente de certos partidos e dirixentes acaba por provocar o efecto contrario. Hai uns días, no Congreso dos Deputados, o señor Durán i Lleida (CiU) advertía do mal que lle estaban ocasionando a España os centralistas separadores; se o ‘noso’ presidente lese o Sempre en Galiza, comprobaría que Castelao xa fixera esa advertencia setenta anos atrás."

xoves, 7 de outubro de 2010

Galeguismo=Esquerda: historia dunha anomalía


"Galeguismo=Esquerda: historia dunha anomalía
Por Carlos Vázquez Padín | Santiago | 05/03/2010
Se lermos a Justo Beramendi, catedrático recoñecido como a maior autoridade académica sobre a historia do galeguismo político, no seu texto publicado xunto con Xosé Manoel Núñez Seixas e titulado “O Nacionalismo Galego” di o seguinte con respecto ao movimento galeguista da segunda república e ao impacto que nel tivo o franquismo...
“un movemento nacionalista en paulatino ascenso, que conquería ir dotandose dunha base social ampla e diversificada (…) máis que ainda non estaba dabondo artellada e asentada como para resistir o impacto terríbel da Guerra Civil e os longos 39 anos da ditadura franquista (…) a memoria histórica do nacionalismo galego non sobreviviu sen embargo entre os seus primeiros votantes e a masa dos seus afiliados da maneira que sí o fixo en Cataluña e o País Basco: en 1936 producese unha clara ruptura xeracional (…) isto implicará que o nacionalismo galego haberá ser practicamente reconstruido ex novo baixo o franquismo”.

No Partido Galeguista da segunda república coexistian distintas tendencias ideolóxicas que ian desde as máis progresistas de Castelao ou Bóveda ás máis tradicionalistas ou conservadoras de Otero Pedrayo ou Vicente Risco, non existia, porén unha tendencia marxista ou declaradamente socialista ou comunista dentro do PG. Os mesmos autores afirman que o Sempre en Galiza supón a fixación ideolóxica do nacionalismo nos postulados da áa liberal-democrática do PG. En todo caso parece dificilmente discutible que o PG era un movemento de amplo espectro ideolóxico pero ubicado dentro dun abano de ideoloxías non moi lonxanas ao centro político, sen presenza do marxismo e do fascismo. A ruptura xeracional que supón a ditadura fai que se perda ese capital político interclasista da segunda república e que o galeguismo político rexurda nos anos sesenta coa incorporación do pensamento marxista, a través das duas familias ideolóxicas da esquerda galeguista, primeiro a UPG e posteriormente o PSG, que non deixan de ser, case cincuenta anos despois, as duas familias políticas, con matices, que se continuan a disputar o control do galeguismo de esquerda neste momento histórico, a través dunha loita a morte no seo do BNG.

Cataluña logra pasar a longa noite de pedra nas mellores condicións das tres nacionalidades que conseguiran a aprobación do seu estatuto na II República, ERC e UDC xa existian naquela altura e como aportación novedosa aparece a CDC de Pujol nos anos setenta, filla dun entorno social xa moi favorable ao catalanismo político que permite que o dano da ditadura sexa menor, o Pais Basco pasao peor, o PNV resiste coa suficiente forza para acadar o poder xa nas primeiras eleccións autonómicas pero a dinámica reactiva xerada pola ditadura provoca unha máis das suas excrecencias negativas e destrutivas: ETA.

É portanto o longo periodo ditatorial, o que en Galicia acaba provocando que un galeguismo de amplo espectro e próximo ao centro como o da segunda república, se convirta nun galeguismo de inspiración marxista e ubicado nun estremo do mapa político deixando todo o espazo central para formacións políticas de ámbito estatal, algún politólogo definiu ao BNG, ao meu xuizo con pleno acerto, como “la Izquierda Unida Gallega” tanto pola sua inspiración marxista como polo seu modelo organizativo baseado na creación dunha frente controlada con manu militari por un partido comunista, no caso galego a UPG e no español o PCE. Isto para calquera que considere a Galicia como o seu país e o seu marco de acción política non pode ser visto senón como un verdadeiro drama, que país pode ter viabilidade de futuro cando só unha organización ubicada no 2,8 na escala de 0 a 10, sendo 0 o estremo esquerdo e 10 o estremo dereito, polos cidadáns galegos segundo o CIS, reinvidica o dereito a existir dese país?.

É a ruptura xeracional e a dinámica acción-reacción dunha ditadura fascista de coarenta anos que da orixe a ese corremento do galeguismo cara á esquerda, non descubro a pólvora dicindo que o franquismo fixo moito mal por acción e por reacción e moitas das suas consecuencias ainda perduran trinta e cinco anos despois da morte do ditador. Porén estamos no 2010, é o momento no que xeracións de galegos que xa non fomos socializados no franquismo, nen influidos pola sua negativa dinámica de acción-reacción os que temos que pór sobre a mesa a necesidade urxente que este País ten de crear algo novo, algo que non sexa debedor en absoluto ou fillo da ditadura nin por acción, como o PP que ainda non condenou esa ditadura, nin por reacción, como o BNG e que normalice o menú político galego para acometer a sua imprescindible homologación aos paises máis avanzados do noso entorno occidental europeo, a aparición de Converxencia XXI neste momento non ten nada que ver coa casualidade, coincide coa chegada á madurez política e persoal dunha xeración á que o franquismo xa non nos influe e non nos produce máis que o fondo rexeitamento que como amantes da democracia e da liberdade sentimos por calquera ditadura de esquerdas ou dereitas en calquera lugar do mundo."



martes, 5 de outubro de 2010

Exposición e esvaciamento

Sacado de "Xgaliza"


Despois da queda do bipartido foron moitos os que se puxeron a debullar as verdadeiras razóns polas que o recoñecemento e respecto pola lingua tiña involuído a etapas prefraguianas. Un dos argumentos que se utilizaron foi o da "exposición" que en termos sinxelos significaría que determinados avanzos na normalización lingüística, quer dicer, o 50% curricular ensino, a creación da rede de galescolas, a publicación dun xornal en vísperas eleitorais, a utilización indiscriminada por Quintana da forma Galiza,... provocaran unha forte reacción do españolismo, a cal, rematou collendo corpo en determinados sectores sociais que fixeron da causa contra o galego o principal albo dos seus furibundos ataques. Esta tese basearíase en que a intervención lingüística do nacionalismo durante o bipartito foi excesivamente "provocadora", cando o que cumpría era disimular para así manterse no "poder" indefinidamente. Outra lectura máis elaborada foi a do quinismo, que despois de constatar o cerco salvaxe contra o galego, tentou un achegamento ao "bilingüísmo harmónico" para calmar a besta.
Sen embargo, a análese anterior con todos os matices esquece unha premisa fundamental: a realidade colonial de Galiza, que implica a indisolubilidade dos factores da alienación cultural-lingüística cos procesos de expoliación económica e desvertebramento social. Corolario do devandito é que, a diferencia doutras realidades nacionais sometidas ao Estado Español, a resposta nacional libertadora do pobo galego, en última instancia, debe meter nun só paquete a reivindicación lingüística, a defensa do territorio, a loita contra a explotación social e a reclamación do real autogoberno.
A pregunta que se desprende disto é sinxelamente: que foi o que fallou na estratexia do nacionalismo para que o poder realmente existente se cebase de tal maneira nos procesos normalizadores ata conseguir frealos, non coa indiferencia social, pero si cunha resposta o suficientemente aillada para conseguir o avance da españolización rampante deste momento?
Non cabe dúbida de que o esvaciamento das políticas alternativas do nacionalismo de esquerdas á ofensiva neoliberal de longa traxectoria, a camuflaxe dos discursos e poses co medio dominante e a ruptura co movemento social, son as principais causas deste proceso que se descrebe. O galego terá futuro se se defende o territorio, se as clases traballadoras avanzan en procesos de emancipación social e, complementarmente, a defensa dos servizos públicos contra a vaga exterminadora neoliberal avanzará máis en canto a conciencia de comunidade se afortale, e para iso nada máis aglutinador e poderoso que a nosa única lingua. Velaí un posible camiño.


luns, 4 de outubro de 2010

The Bloque Horror Picture Show


Sacado de "EL País"

 

XOSÉ MANUEL PEREIRO

The Bloque horror show
XOSÉ MANUEL PEREIRO 01/07/2010

En una prueba más de que los partidos son una bicicleta electoral que, si se para, se cae, todos han presentado ya públicamente sus candidatos a unas municipales que tendrán lugar dentro de un año. Cada uno a su estilo tradicional. El PP los ha exhibido tan estupendamente como en una puesta de largo concebida para que los postulantes muestren su palmito. Venus salidos de las aguas directamente de la vieira, sin los esfuerzos y trabajos de gestación y parto democráticos. Puros como Úrsula Andress en 007 contra el Doctor No. El PSdeG se ha limitado a confirmar a los alcaldes y a poner en marcha una gira conjunta tipo Víctor Manuel & Ana Belén y amigos, precedida de un espectáculo en el que prometió a los progresistas necesitados de esperanza que hará en Galicia exactamente lo contrario de lo que está haciendo en Moncloa. En el campo nacionalista ha sido un vía crucis que habrá satisfecho a los entusiastas de que los partidos tengan las paredes de cristal, pero ha puesto los pelos de punta a los que no soportan la retransmisión de las operaciones quirúrgicas. Y, sobre todo, ha dejado innecesariamente tocados a buena parte de los actuales representantes municipales del BNG y cuestionados inmerecidamente a otros que lo serán. Como The Rocky Horror Show, pero sin música.
En el PP, salvo empecinamientos concretos y anomalías rurales, se entiende que ir de candidato a alcalde es una cuestión de oportunidad, y llegar a serlo o dejarlo, cosas de la vida. Si no obtienes eso, ya caerá otra cosa. En el PSOE, excepto algunos fichajes que parecían de príncipes y resultaron ranas (y viceversa), ayudan a los candidatos a que se forjen su propio destino y después acampen en él. Independientemente de valías individuales y personajes providenciales, e incluso de apuestas garrafales, en ambos partidos saben que la marca garantiza un suelo de votos. En el BNG, sin embargo, los candidatos deben de ser la quintaesencia de la organización. Y si hay suelo, está muy abajo (en casos como Ferrol, en un par de concejales, de momento, dos legislaturas después de tener la alcaldía). Y ni siquiera hay perspectivas de que se vaya a elevar aprovechando el previsible y generalizado descenso socialista. Se supone que es por algo (por algo más que la supuesta conspiración universal o mediática que en el pasado no ha evitado éxitos).
Contra lo que afirman los especialistas en mostrarse ecuánimemente críticos con los que pueden, el sistema de elección de candidaturas en el BNG ha sido perfectamente democrático, sin ni siquiera tener que compararlo con aquel método que rigió en la etapa fraguiana del PP y que venía consistiendo en elevar al jefe sobre el escudo. Y ha habido las dosis de cainismo tradicionalmente consustanciales a la izquierda, pero tampoco nada del nivel de aquellas acusaciones de enriquecimiento ilícito en las primarias para suceder a Fraga, o del descubrimiento de prácticas caciquiles en la organización provincial del PP de Ourense por parte de una horrorizada dirección regional. El problema del proceso de elección de los candidatos del BNG es que revela que los militantes son todo, y los votantes, nada, o como mucho pueden mirar y dar tabaco.
No se ha vislumbrado en todo el proceso -meticulosamente democrático- atisbo alguno de propuestas a la ciudadanía. Ni de análisis de políticas locales ni de debate de qué candidatos pueden ser atractivos para aquellos electores que no tienen trienios como votantes del BNG. Quizás porque el papel reservado a la ciudadanía es refrendar la propuesta de la organización (más bien de la mitad más uno de la organización) y el de los candidatos, llevar a cabo las políticas que le indique la mitad más uno. El aserto, leído en algún foro, de que "más vale tener 10 representantes coherentes que 15 que no lo sean" está muy bien para el confort ideológico de los afiliados, pero muy mal para los electores, que se supone que apoyan una opción porque creen que harán una gestión más próxima a su punto de vista, o menos alejada. Es decir, para que hagan o intenten hacer. En un pequeño municipio del sur, cuando los concejales nacionalistas presentaron la dimisión por razones internas, sus detractores saludaron la decisión porque, aunque se quedasen sin representantes municipales, el ambiente en la organización local mejoraría sustancialmente (y el votante a secas, que se afilie o se resigne a votar a otros menos cohesionados).
"No hay verdades únicas, ni luchas finales, pero aún es posible orientarnos mediante las verdades posibles contra las no verdades evidentes y luchar contra ellas", decía uno de los intelectuales que intentó salvar los trastos del naufragio práctico y teórico de su generación, Manuel Vázquez Montalbán. En tiempos más terribles, pero más esperanzados, Bertrand Russell lo decía más sencillo: "¿Para qué repetir los errores antiguos habiendo tantos errores nuevos que cometer?".


martes, 28 de setembro de 2010

A Sentenza do Estatut II

Seguindo coa semana do Estatut a analise de "La Vanguardia" o pouco de saír o fallo.

 "El TC rebaja las aspiraciones de Catalunya en lengua, justicia y tributos catalanes
Redacción | Barcelona | 28/06/2010 | Actualizada a las 22:03h | Política
La sentencia del Tribunal Constitucional sobre el Estatut de Catalunya se ha ensañado con las aspiraciones catalanas en  en materia de lengua, Justicia y competencias en tributos. La anulación de 14 de los más de 200 artículos del Estatut de Catalunya por parte del Tribunal Constitucional supone un duro varapalo  e impide declarar "preferente" la lengua catalana, tener un Poder Judicial autónomo y ampliar competencias fiscales. En la sentencia se mantiene el término nación en el preámbulo dejando claro que éste no tiene ninguna validez jurídica y señalando reiterativamente la "indisoluble unidad de la nación española, consagrada en la Constitución"
La mayoría de los preceptos que ha rechazado el alto tribunal tienen relación con la regulación que el Estatut establece en estos ámbitos y que, según el TC, es inconstitucional. Es el caso del polémico artículo 6.1 del Estatut que afirma que "la lengua propia de Catalunya es el catalán. Como tal, el catalán es la lengua de uso normal y preferente de las Administraciones públicas y de los medios de comunicación públicos de Catalunya, y es también la lengua normalmente utilizada como vehicular y de aprendizaje en la enseñanza".

El TC ha dictaminado que este precepto, que da preferencia a la lengua catalana, entra en colisión con la Constitución, que en su artículo 3 establece que es la única lengua que se considera oficial del Estado.

El desarrollo de la Administración de Justicia autonómica y el Poder Judicial autónomo en Catalunya previstos en el Estatut tampoco han pasado el examen del Constitucional. Seis de los 14 preceptos que el TC ha declarado contrarios a la Carta Magna tienen relación con las modificaciones que en materia de Justicia introdujo la norma estatutaria en 2006, entre ellas la creación del Consejo de Justicia de Catalunya (CJC) como órgano de gobierno del Poder Judicial catalán.

En concreto, son los artículos 95.5 y 95.6, 97, 98.2 (a,b,c,d y e), el 99.1, el 100.1 y el 101.1 y 101.2, que han sido declarados nulos, regulaban la creación y competencias del "Consejo de Justicia de Catalunya" con funciones que, según la Constitución, corresponden al Consejo General del Poder Judicial (CGPJ).

El CGPJ es en el artículo 122 de la Carta Magna el "órgano de gobierno" del Poder Judicial en España y, entre sus competencias, están los nombramientos de los presidentes de Tribunales Superiores de Justicia, potestad que el Estatut también transfería al Consejo de Justicia de Catalunya.

Asimismo, supera también las previsiones constitucionales la regulación del Tribunal Superior de Justicia de Catalunya la previsión del Estatut (artículo 95) para que los nombramientos del presidente del Tribunal Superior de Justicia y los de sus salas se realicen a propuesta del CGPJ y "con la participación" del CJC.

Entre los artículos declarados inconstitucionales están también el 76.4, que establece el carácter vinculante de los dictámenes del Consejo de Garantías Estatutarias, y el 78.1, que otorga al Síndic de Greuges la supervisión "con carácter exclusivo" de la actividad de la Generalitat, invadiendo así competencias del Defensor del Pueblo, que también recurrió el Estatut.

La regulación en materia fiscal prevista en la carta estatutaria también ha suspendido la prueba en el TC, que considera inconstitucional el artículo 218.2 cuando afirma que las competencias financieras de la Generalitat pueden "incluir la capacidad legislativa para establecer y regular los tributos propios de los gobiernos locales".

Se anula también el artículo 206.3, que establece que la Generalitat aportará recursos financieros para garantizar la nivelación y solidaridad a las demás Comunidades Autónomas (...), "siempre y cuando lleven a cabo un esfuerzo fiscal también similar".

Además, es inconstitucional el artículo 111 sobre "competencias compartidas" que atribuye a la Generalitat de forma compartida con el Estado potestades legislativas, reglamentarias y ejecutivas "como principios o mínimo común normativo en normas con rango de ley, excepto en los supuestos que se determinen de acuerdo con la Constitución y el presente Estatuto".

Igualmente se declaran nulos los artículos 120 y 126 que con los mismos criterios atribuyen a la Generalitat competencias compartidas con el Estatuto en materia de Cajas de Ahorro y las entidades de crédito, respectivamente."

E por outra banda, e sen nada que ver, dúas novas que de ser certas e non meras ganas de crear novas onde non as hai, igual serían: boas novas? 1,2

Tamén  en Galizauberalles

xoves, 23 de setembro de 2010

As subvencións os medios

Relacionado co peche de Vieiros e outros medios en galego un artigo de Xornal sobre as subvencións os medios:

"O bipartito déulle ao grupo Voz máis de 7 millóns nun ano
XORNAL.COM 05/06/2010 - 13:44 h.
Durante o ano 2007, a Xunta de Galicia, gobernada naquel momento polo bipartito, ofreceu subvencións a empresas privadas. O informe do Consello de Contas relativo ao ano 2007 deixa patente que as distintas empresas do grupo Corporación Voz de Galicia recibiron máis de 7 millóns de euros, a maior parte correspondente á axudas para o xornal La Voz de Galicia. O grupo foi o que máis cartos recibiu en subvencións de todos os que operan en Galicia, entre os que repartiu máis de 21 millóns de euros. É dicir, levouse preto do 29% do total dos fondos.
O informe do Consello de Contas reflexa que só o periódico La Voz recibiu 4.930.706 euros, mentres que a Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre, que leva o nome do seu editor e que naceu para dar continuidade tanto á propiedade como a liña editorial, conseguiu unha axuda pública de 413.500 euros. A emisora radiofónica do mesmo grupo, Voz de Galicia Radio S.A., percibiu outros 304.616 euros. Por outra banda, Canal Voz S.L-Diario Dixital (a edición web do diario impreso) obtivo 256.416 euros e a Corporación Voz de Galicia 217.651 euros. O total ascende a 6.122.889 euros, que sumados aos 972.782 euros de subvención que tivo o diario como empresa privada e fóra do apartado correspondente a medios de comunicación, fan un total de 7.095.671 euros. Máis de sete millóns de euros foron os que a Corporación Voz de Galicia percibiu durante o exercicio do 2007 por parte do Goberno galego.
A maiores deste grupo de comunicación, outras das empresas periodísticas que percibiron axudas dende a Xunta de Galicia no ano 2007 son a Editorial Compostela S.A, que leva as cabeceiras El Correo Gallego e Galiza Hoxe, que percibiu 2.340.033 euros.
Por outro lado, entre o número de empresas privadas que foron subvencionadas pola Xunta de Galicia con importes superiores aos 150.000 euros atópase R Cable y Telecomunicaciones Galicia, Agroseguro, Unión Fenosa Distribución e Leche Celta."
Algo que ademáis debe ser completado coa seguinte puntualización de Antón Losada no seu blogue:
"Antón Losada dijo...
A resposta a túa pregunta, deviños: P. A usted se le atribuye el papel de bloqueador de proyectos como el de la Lei de Publicidade Institucional. R. Queríamos introducir en esa ley la prohibición expresa de los convenios con medios de comunicación y ése era el punto de discrepancia. P. ¿Habrá reforma en la radio y televisión autonómicas? R. Tanto el presidente como el vicepresidente han dicho que cumplirán ese compromiso. Quedan dos años de legislatura y es tiempo suficiente para cumplirlo. P. ¿Es partidario de modificar las relaciones del Gobierno con los medios de comunicación? R. A mí se me han acusado de hacer muchísima publicidad, pero yo creo que es un ejemplo de transparencia. Los gobiernos del PP hacían muchísima publicidad que se disfrazaba. Desde la Vicepresidencia todo lo que hemos hecho con dinero en medios de comunicación el ciudadano lo ve y a él le corresponde valorar si está bien. Las consellerías del BNG lo han hecho así. P. No todas. R. Mayoritariamente sí. La publicidad es una herramienta fundamental de la acción de gobierno. Es muy difícil que una mujer pueda pedir el salario de la libertad si sólo se publica en el Diario Oficial de Galicia. P. ¿La otra parte del Gobierno lo hace? R. No, la otra parte no. P. ¿Está a favor de las ayudas directas a los medios? R. No, estoy a favor de la publicidad institucional. Lo que me parece escandaloso es que aparezca en un periódico dos páginas en las que se ha pagado por salir y se presente como entrevista. P. El último informe del Consello de Contas revela que la Xunta de Fraga dio sólo en un año 14,8 millones de euros en subvenciones directas a los medios. ¿Sigue igual la situación? R. La Vicepresidencia y las consellerías del BNG han erradicado la práctica de firmar convenios. Gracias a este humilde servidor hay un decreto que regula el registro de convenios. P. Está incompleto. R. Porque no envían la información. Y son fundamentalmente las consellerías del PSOE las que no lo hacen. Entrevista El pais 17/9/2007. Saudos e grazas polo comentario

martes, 21 de setembro de 2010

A despedida de Vieiros



Foi o  preto do día da Patria, non me pillou por sorpresa, porén doeume igual. Aquí tedes a despedida de Vieiros.

EDITORIAL

Un país normal


A crise que se está a vivir revela a febleza do noso sistema mediático (o que aposta polo uso normal do idioma), a pesar dos titánicos esfozos dos seus editores.

Os medios en galego viviron e viven fundamentalmente da publicidade e convenios institucionais e en moita menor medida do escaso mais valioso apoio privado. A aposta pola publicidade en galego e en medios en galego ainda non callou nas nosas empresas. A situación na prensa noutras linguas non é moi diferente, e en maior ou menor grao, o apoio das administracións é decisivo para a súa supervivencia. Pero os nosos medios son máis novos, con menos capacidade empresarial e máis febles ca outros sistemas mediáticos que acumulan décadas (cando non séculos) de experiencia ás súas costas.

Se a lingua é o principal eixo sobre o que vira a nosa identidade, o apoio aos medios que intentan que sexa unha ferramenta cotián debería ser unha cuestión estratéxica de calquera poder público, chámese este Xunta, Deputacións ou Concellos. A realidade, cando xa logo van tres décadas da nosa Autonomía, foi e é ben outra.

Nin os primeiros executivos propios, nin a longa etapa Fraga, nin o bipartito, nin aínda menos o actual Goberno amosaron interese en favorecer un espazo real para o florecemento dos medios privados en galego. Mais tamén é certo que de todos é a responsabilidade última. Non sermos quen de construír medios fortes que sexan o espello dun país máis dono e orgulloso do seu, non é máis que o reflexo no cristal da nosa realidade como sociedade.

Houbo e hai iniciativas que intentan facer normal o que é anormal. Sen dúbida o mellor exemplo son os xornais e publicacións que comparten a Asociación de Medios en Galego. Constituída en 2004, esta entidade procura consolidar un espazo comunicativo empresarial e profesionalizado na nosa lingua. Eis o pulso case heroico que seguen a manter medios imprescindíbeis como A Nosa Terra, Terra Cha Xa, A Peneira, Galicia Hoxe, O Sil, De Luns a Venres ou Tempos Novos. Tarefa de todos é soprar para que esta agra sexa cada vez máis vizosa, un alicerce fundamental para conseguir a arela de sermos un país normal.


Vieiros - 00:00 24/07/2010

EDITORIAL


Independencia, creatividade e esplendor



No limiar da edición facsimilar do Vieiros de México (1959-1968), publicada por Edicións A Nosa Terra, Margarita Ledo principiaba: “Estás tocando galego, como decisión de sermos independentes, criativos e esplendorosos”. A histórica publicación da que collemos o nome procurou unha Galiza moderna, aberta a Portugal, feita desde o exilio e a emigración para unha comunidade única de galegos no mundo. Esa foi a arela que tiveron aqueles visionarios (Luís Soto, Carlos Velo, Florencio Delgado...). É unha forma de entender Galiza, de pensar o país dun xeito moderno, ecléctico e desacomplexado. Foi a base editorial do actual Vieiros.

Manter esa liña e o noso labor informativo diario consolidounos como referente. O seguimento da crise do Prestige pode ser un exemplo paradigmático, Vieiros, espremendo ao máximo os seus limitados recursos abriu unha fenda nun contexto de forte presión censora. Esa forma de facer, aplicable a moitos máis casos, foi o espirito do que nunca desfalecemos.

Dedicámonos asimesmo a abrir o campo de xogo, demos voz a todas as sensibilidades dunha sociedade plural que compartía a arela de defender e facer avanzar o país. Nel sempre estivemos centrados, tanto editorial como formalmente, pensando o mundo desde aquí.

Vieiros optou desde os seus comezos por converterse no medio de comunicación dunha sociedade que estaba por vir, pero que un día chegaremos a ser. Camiñar cara a realidade na que nos gustaría vivir implica non deixarse controlar. A nosa radical independencia trouxo custos. Vivimos nun país cun escaso nivel de cultura democrática, cun quefacer informativo moi centrado en persoas no canto de ideas ou procesos. Informar desde esa postura independente e poñer ideas enriba da mesa provocou problemas, incomprensións e mesmo ataques desde todas as opcións ideolóxicas.

Pero tamén é xusto dicir que neste camiño gañamos moitos amigos e moitos parabéns. Aquí sempre atoparon abeiro todas aquelas persoas e entidades que buscasen un espazo aberto, plural, normalizador, independente e en galego. Sempre cremos que entre todos, sexan de quen sexan, con repecto e esforzos compartidos, é como vai avanzar o país.

Ao longo destes quince anos, o editor e todos os que aquí traballaron, especialmente os directores Daniel, Rocío, Anxo, María e Ramón, así como Roberto, o xefe de redacción, e os xornalistas que até aquí chegamos, compartimos a idea de que este medio se tiña que ir facendo en colaboración con opinadores e lectores. E así foi, mesmo contando con personalidades tan plurais, demos conseguido manter unha liña editorial clara ao longo do tempo e realizar un xornal que moito máis que dunha ou outra persoa foi un logro colectivo. Esa foi a nosa máis rendíbel aposta pola creatividade.

A maiores desta, esplendor e independencia, foi o que intentamos achegar a uns lectores que coma ti son creativos, respectuosos, ilusionados, críticos e solidarios, en definitiva, esplendorosos e independentes, e agardamos ter aberto novas rutas para que o país, algún día, tamén o sexa.

Vieiros - 00:00 24/07/2010 

venres, 22 de xaneiro de 2010

Cambio de aspecto en galizauberalles

Comezo cunha rectificación: o final Feijoo non estivo o mercores en "El Gato al Agua", non sei se entendin mal a data ou se cambiou de idea. Onte non vin o programa co cal tampouco sei se dixeron algo sobre a folga. Respecto a folga como lamentablemente non puiden ir a Compostela pospoño a miña valoración ata a semana vindeira. Estou a agardar novas dun par de amigos que si foron ademáis de facer acopio de valoracións na prensa.
Por outro lado como nestes ultimos tempos engadin un bo feixe de novas ligazóns, redistribuín outras, creei novas categorías e engadin as sementes RSS de nosquedaportugal e feijoomente para que calquera que entre aqui vexa que se acaba de publicar neses dous blogues (mais que nada para compensar os multiples parons que sufre este blogue) decidin cambiar o aspecto do blogue. Espero que non cause problemas ( ao mellor para o dubidoso caso de que alguen imprima algo de aqui e non se vexa ben). En calquera caso se a opinion maioritaria dos lectores é que non lles gusta a nova plantilla sempre podemos voltar a anterior ou buscar outra que sexa mais lexible e nos convenza a todos. Galizauberalles2 seguira coa mesma plantilla.



ACTUALIZACIÓN :
Mentres escribía o anterior vin un comentario de duar que serve como primeira información sobre a manifestación: Grazas duar. Reproduzo o comentario:

"Xa que mo pides, aínda sendo consciente da discriminación que sofro, contarei-che a manifa. Chegeui tarde, pasadas as 12 na praza do toural enganchei a manifa, ah esquecera-me , primeiro crín que xa rematara pois na alameda,vin moito rapaz de volta, depois de cumprirem pola patria tras as rapazas, supoño, mas bastante xente tamén maior.Sigo onde ía, eu continuei e volvo ao Toural muita xente,surprendo-me, vou axiña adiantando e chego ao obradoiro, outra surpresa pola xente, poidendo pasar con dificultade, fago caso aos organizadores e vou cara o hostal. Discurso, callón no seu pael, a xente moito caso non fazia,a que estava ao meu carón ao menos. Soou o himno nacional, emocionei-me, pouco puño en alto e tamben pouco cantante, o primeior bon, o segundo mau, eche o que há. E fun-me a xantar cun amigo madrileño. Se no obradoiro caben 25.000 persoas , coma mínimo 35,000 houvo.Ao mellor máis, un sucesso sen dúvida.

Duas cousas estavan os de agir cos seu carteliños, dando a nota, e o seu, lóxicamente portada nos media de madriles e na entrevista co frijol en intereconomía, há que vè-la, incríbel. demagoxia ppeppeira a raudais. Somos uns radicais separatistas aldeanos que non queremos que nosos rapazes falen..... Inglés, para analisar sen dúvida.Os da voz cumprindo o seu traballo, fixerón a fotiño da bandeira franquista-rojigualda queimada
Cando camiñaba pola rua, moi pouca bandeiras estreladas e sindicais, iso sí aorredor do callón muitas.Non gostei, risco de aproveitamento. Parezemos aínda unha sociedade infantilizada dependendo duns marxistas e duns españolistas. mas iso vai mudar sen dúvida.Saudos"